میعاد در لجن

اوتیسم

2012-01-28T14:22:00.000-08:00

بوی خوبی می‌آید
کسی توی اتاق کناری خودکشی کرده

به‌بیست‌و‌چندسالگی

2012-01-25T17:15:00.002-08:00

انگار آدم‌ها را همه تو این سالها از پشت سر نگاه کرده بودم من. بعد از پشت سر شناختم‌شان، از پشت سر فهمیدم این صدا صدای فلانی است و از صدای فنچ و پاییز و بهار تفکیکش دادم، یا از صدای آدم‌های دیگری که باز آنها را هم از پشت شناخته بودم. بعد یک فرآیند طبیعی ِ‌ساده که ثابت می‌کند همه‌ی آدم‌ها از پشت ِ درستکار مردی بوده‌اند، عادت کردن، عادت کردن آن هم به کسانی که همه‌شان را توی این سالها فقط انگار از پشت دیده بودم. کم‌کم بهتر است انگار و شاید و محتمل بود را حذف کنم جاش واقعی‌تر حرف بزنم چون واقعی‌تر دارد اتفاق می‌افتد و واقعی‌تر اتفاق افتاد. بیناترین چشم، آن یک جفت چشم ِ گنده‌ای است، بالای گردن ِ همه‌ی آدم‌ها، درست پشت سرشان. با چشم‌های واقعی‌شان که بالای پیشانی است بلدند فقط به گذشته فکر کنند، به این‌که آن چهارراهی که ازش رد شدند چراغش سبز شده بود یا هنوز قرمز بود؟ با چشم‌های پشت نگاه می‌کنند، با همان‌ها از پشت عادت درست می‌کنند، و به همان‌شکل باورنکردنی طبق هر منطق خط‌خطی‌ای که دارند زندگی می‌کنند. من از آینده نگاه می‌کنم که دارم از پشت نگاه‌شان می‌کنم؟ از آن بوی نَمی که آینده می‌دهد، از بویی که روغن سوخته‌ی چندبار مصرف شده می‌دهد، از آن وجهی از آینده که کاملن گذشته است و فقط برعکس شده، افتاده توی آینده، پشت و رو شده. من هی گفتم و هر دروغی را که می‌شد گفت صادقانه گفتم، وارونه‌اش کردم، شد پشت و رو، شد راست، گفتم، شد راست، گفتم، هی راست شد، هی شدم، هی راست شد، تا رسیدم به‌شان، درازش کردم دستم را، دست زدم گوشه‌ی شانه‌ی هر کی که تا حالا از پشت... وقتی کسی کار ِ احمقانه‌ای می‌کند آدم جز تکان دادن شانه‌اش چه گهی می‌تواند بخورد؟ باید از آدم‌ها بخواهی، از آنکه زجرت داده، از آن کسی که رفته بخواهی برگردد زل بزند توی چشمهات، بعد اگر توانست برود، راست را پشت و رو کند، زجر بدهد. می‌تواند؟ می‌توانند؟ می‌توانند. چون من با دو جفت چشم روی پیشانی‌ام می‌بینم‌شان، با چشم‌های گذشته، با حماقت، با کم‌رویی. ببینم درست می‌بینم؟ ببخشید شانه کردم، ببخشید، ببخشید زدم به شانه‌تان. خودش بود این که برگشت؟ یکی دیگه، یکی دیگه بود. هی یکی یکی دست دراز می‌کنم شانه تکان می‌دهم، بر می‌گردند، صورت ناآشنا می‌بینم. بعد این روزها، اتفاقی مهیبی افتاده آن پشت، آن پشت توی گذشته، که یکهو همه برگشته‌اند دارند نگاه می‌کنند به چراغ‌های هنوز قرمز؟ به قرمزی؟ به دو جفت چشم چشمک‌زن ِ سرخ؟
لوله ترکیده، طبقه‌ی چهارم خانه‌ی آخر همین بن‌بست، لوله‌ی نای ِ یک آدم.

2012-01-24T15:00:00.000-08:00

ز که یاری، ز که یاری، ز که باید خواست؟
به که یارا، به که یارا،‌ به که باید گفت؟

*گلها همه آفتابگردانند

گازی

2012-01-24T14:46:00.000-08:00

آقای باکلاه دیوانه، خانم را پیاده می‌کند از ماشین و می‌ماند من، بوی گه می‌دهد همه‌چیز. چند متر جلوتر می‌زند کنار می‌گوید تشنه‌ام باید نوشابه بخرم، برای شما هم بخرم؟ مگر خرم من؟ بخورم که چی؟ که ثانیه‌هام جز عطش بیرون نیامدن ِ‌هوا از گلو، انتظار ِ برآورده شدن حاجت ِ گاز کیری نوشابه را هم داشته باشند؟ از این حرفها می‌زدم با خودم. من داشتم هنوز از این حرفها می‌زدم با خودم که آقای باکلاه دیوانه پیاده شد، نوشابه خرید، سوار شد،‌روشن کرد، راه افتاد، خورد، آروغ زد، خورد، آروغ زد، خورد، آروغ زد، تمام که شد لیوانش را گذاشت کنار لیوانهای خالی دیگر روی داشبورد. باز آروغ زد.

با‌من‌بیُفت

2012-01-22T14:28:00.000-08:00

هر روز صبح خودم را حلق‌آویز می‌کنم بعد از خانه می‌روم بیرون. شبها خودم را می‌کشم و برمیگردم خانه.

بِئْسَ الْمِهَادُ

2012-01-17T18:08:00.000-08:00

ساعت پنج و سی دقیقه‌ی عصر، ساعت پنج و سی دقیقه‌ی بامداد. پرت می‌کنم خودم را روی زمین. مچاله می‌شوم. سرم را می‌گیرم چشم می‌بندم باز تاریکی کافی نیست. تاریکی هست اما من هنوز چشم دارم و وقتی هنوز چشم دارم یعنی تاریکی کافی نیست. بهتر است چشمهام را از کاسه در بیاورم،‌ فایده ندارد باز. تاریکی کافی نیست. نور خونِ توی کاسه‌ی چشمم را روشن می‌کند. تا حالا به این فکر نکرده بودم که حتی وقتی چشمهای آدم بسته است، انگار دو جفت چشم از توی کاسه‌ی سر همه‌چیز را و بیشتر از همه‌چیز، سیاهی را و قرمزی ِ انعکاس لخته‌ی خون ِ روی کاسه‌ی چشم را می‌بیند. سرم زیادی است. حالا که مچاله‌ام فهمیدم. باز می‌بینم، باز می‌شنوم، گوش تیز می‌کنم ببینم با کدام صدا می‌توانم با انگشتهای پام ضرب بگیرم. تلفن؟ صدای دزدگیر؟ صدای ساعت؟ صدای ساکت هوشیاری ِ نصفه‌کاره‌ام؟ صدای باز شدن آرام آرام کیسه‌ی پلاستیکی مچاله‌ی گوشه‌ی اتاق؟ خط ِ دیدم عمودی شده، چشم باز می‌کنم ببینم زنده‌ام هنوز یا نه، باید زنده باشم یا نه. مرگ، مرگ نیست، مرگ تغییر است*. مرگ زمانی است لابد که آدم ِ صرعی با شصت پاش، صدای دزدگیر ِ کیری ِ توی خیابان را ضرب بگیرد.

*لامارتین

2012-01-15T15:29:00.000-08:00

هر کی افتاد تو تور ِ شاعر
تور ِ شاعر و شاعرو
با هم پاره کرد

2012-01-15T15:09:00.000-08:00

خواب می‌بینم
که یکی از همین روزها
عجیب‌ترین باران سال ببارد:
بارانی که هیچ‌وقت نبارد
خواب یک ارتفاع بلند را می‌بینم
که فریاد ممتد من
کوتاهش کند

آن‌طرف‌خیابان

2012-01-13T17:21:00.000-08:00

دلم می‌خواهد وقتی دیدمت چشمهایت را ازت قرض بگیرم بگذارم جای مال ِ خودم یکی دو روزی باهاشان زندگی کنم. چون تو حاضر نخواهی شد چشمهایت را به من بدهی، و حتی چون هیچوقت دیگر امکان ندارد ما همدیگر را ببینیم، بهتر است جور دیگری ماجرا را تعریف کنم. این یک مثال واقعی بود برای چیزی که اسمش را گذاشته‌ام انصراف. انصراف از حرف زدن، انصراف از انجام یک کار، مثلن قرض گرفتن چشمهای یک آدم، انصراف از معناهای پنهانی که یک جمله‌ی معمولی، مثل جمله‌ی دلم می‌خواهد وقتی دیدمت چشم‌هایت را ازت قرض بگیرم و باهاشان زندگی کنم، می‌تواند بدهد، انصراف از فکر کردن، انصراف از خوابهایی که هر کسی برای خودش می‌بیند. آدم با خودش فکر می‌کند خب نمی‌شود دیگر، نمی‌شود چون نمی‌بینیم همدیگر را هیچ‌وقت. و بعد به همین راحتی منصرف می‌شود. اما نصف گنده‌ی چیزی که ادم ازش منصرف شده، هنوز توی سر و کله‌ی آدم می‌جنبد و نفس می‌کشد و جا می‌گیرد و بعضی شبها می‌شاشد توی جاش و لگد می‌زند به مخچه‌ی آدم و کلید می‌گذارد در ِ کون قفل و قفل می‌کند و آدم را یکدفعه قفل می‌کند و من قفل می‌کنم مدام. تکلیف نصف دیگرش هم که معلوم است. اما من هنوز دلم می‌خواهد وقتی دیدمت...یک نفس حرف بزنم از خصوصی‌ترین و تاریکترین جاهای زندگی‌. که معمولن جز برای چوقیدن و شاشیدن شبگردها و نئشه‌ها استفاده‌ی دیگری برای کس دیگری ندارد. صرف‌نظر از قدرت احمقانه‌ی تخیل، من نه شبگردم نه نئشه. حتی شبهایی که دارم توی پیاده‌رویی راه می‌روم مواظبم بویی که از سیگارم می‌رود هوا، زیاد پیاده‌رو را معطر نکند و خنج نکشد دل شبگرد نئشه‌ای را که نه چیزی ته ِ جیبش مانده و نه اگر مانده باشد جای خصوصی و تاریکی باقی مانده که به خودش برسد و یک دل ‌ِ سیر بشاشد. بهترین خاصیت چشمهای تو وقتی جای چشمهای من‌اند این است که همان چیزهایی را که من هر روز می‌بینم می‌بینند و دیگر لازم نیست جز چند تا پاورقی مختصر توضیح خاصی بهت بدهم. اینجا جایی است که من را می‌کُشد، این یارو آدمی است که هر بار دیدنش اعصابم را به گه کشیده، این نگاه ِ سریع به پنجره‌ی چندم ِ آن ساختمان گوزبند تا یک سال و یک ماه دیگر توی ذهن من می‌ماند و احتمالن جایی توی نوشته‌ای ازش استفاده می‌کنم، از این صدایی که دیدی یک دفعه آمد، از آن آدمی که دیدی رد شد، از حالت آن درخت، از قطره‌ای که افتاد روی عینکم فضای دید ِ تو را تار کرد و از هر چیزی که توی یک لحظه حالم را به هم زد و هر چیزی که حالم را خوب کرد. هر چیزی،‌ هر چیزی، هر چیزی که هیچ وقت نمی‌شود درست و حسابی ازش حرف زد، هر حسی،‌ هر حسی،‌ هر حسی که دست هیچ کلمه‌ای هیچ آوایی بهش نمی‌رسد و غده‌ی بدخیم ناامیدکننده‌ای است توی سر یک مریض ِ ناامید ِ ناامیدکننده. هر چیز ِدر حالت عادی بی‌اهمیتِ‌ دیگر. اما حالا که در حالت عادی نیستیم هستیم؟ حالا چشمهای تو می‌بیند و چشمهای من گوشه‌ای خوابشان برده دارند خواب می‌بینند برای همیشه بسته‌اند و جایشان چشمهای دیگری دارد می‌بیند و چشمهای دیگری حس می‌کند که چشمهای تواند و چشمهای تو هر چیزی را که اگر یک‌روز دیدمت باید بهت بگویم می‌فهمند و می‌شناسند و تجربه می‌کنند و چشمهای تو راحتتر از چشمهای من گریه می‌کنند چون چشمهای تواند، نه چشمهای من. انگار ماجرا را فقط یک‌جور می‌شود تعریف کرد.

عنوان، کتابی از جعفر مدرس صادقی

والسلام

2011-10-31T15:42:00.000-07:00

این قوم... دروغ می‌گویند تا جنگ افکنند. این قوم ما را کجا دیدندی و با ماشان چه بودی، اگر به واسطه‌‌ء مولانا نبودی؟ برای آن تا یک چشم ِ دوست بینم، صد چشم‌ ِ دشمن می‌باید دید. لاجَرَم، می‌بینم. دی، خیال تو را پیش نشاندم، مناظره می‌کردم که «چرا جواب ِ اینها نمی‌گویی،‌ آشکارا و معیّن؟» خیالت گفت که «شرم می‌دارم از ایشان و نیز نمی‌خواهم که برنجند.» من جواب می‌گفتم. مناظره دراز شد. چه ماند که نگفتیم؟ نه- خود، چه بود که گفتیم؟ خود، هیچ نگفتیم: یعنی نسبت به گفته‌های ناقصان، همه گفتیم و نسبت به گفت ِ خویش، هیچ نگفتیم.
مقالات شمس

شب‌زده

2011-10-29T15:28:00.000-07:00

تنم قفل می‌کند. هی می‌خواهم پیاده شوم کلاً.

2011-10-29T05:06:00.000-07:00

ریده‌ام، یا آدم‌ها آمده‌اند این‌جا ریده‌اند. به هر حال، وبلاگ جای همچین کارهایی است و نباید ناراحت باشم،‌ می‌توانم نبینم، اما نمی‌توانم خودم را بکشم کنار. جندگی توی ذات هر چیزی است که بیشتر از یک‌سال دوام بیاورد. زندگی دارد تکرار می‌‌شود، همه‌چیز دارد تکرار می‌شود؛ تنها چیزی که باقی‌ مانده تخیل است، تخیل هر چیزی که با چشم نمی‌شود دید و با گوش نمی‌شود شنید و هیج‌جا نمی‌شود سراغش را گرفت. من که بدجور حالیم شده ماجرا. آنقدر که حس می‌کنم دیوانه‌ شدم و حس می‌کنم اگر این در را ببندم دیگر نمی‌توانم بازش کنم یا اگر امروز بروم توی خیابان دیگر برنمی‌گردم. هر چند، بسته ماندن درها و هیچ‌وقت برنگشتن، چیزهای هیجان‌انگیزی هستند. بروم شعر بگویم و از ذبیح حرف بزنم و خاطراتم را با او بنویسم و اگر هنوز هست به گوشش برسانم هنوز تنها کسی است که پیشش احساس راحتی می‌کنم و کجاست و اگر جایی که هست اندازه‌ء‌ من جا دارد کس‌ننه‌ء همه‌ء درهای بسته و همه‌ء آوارگی‌ها.

2011-10-26T15:31:00.000-07:00

پاتیل چایی نبات دست راست، دست چپ بی‌کار، باندپیچی، ناامید، توی سر فکر یک نخ سیگار، فکر ِ گیج و نشئه‌ء یک نخ سیگار، خیالات مذبوح، پاییز است دیگر.

2011-10-26T15:21:00.000-07:00

From Mahsa in Google Reader

چند روز پیش سوار یه تاکسی شدم، یکم جلوتر یه خانم بچه بغل سوار شد. یه جورِ بدبخت‌طوری بود. بچهه با اون چشای اندازه نعلبکی‌اش زل زده بود بهم و خیلی آروم و با دقت داشت یه چیزی می‌جویید. تا شعاع یه وجبی صورتشم نوچ بود. تو دلم گفتم اسمت چیه فسقل؟ که یهو مامانش برگشت گفت خانوم جون شما جایی که ام‌آرآی ارزون داشته باشه نمی‌شناسی؟ کلی بیمارستان رفتم ولی قبول نمی‌کنن. شصت تومن پول می‌خوان. گفتم نه نمی‌شناسم. رومو کردم از پنجره بیرونو نگا کردم. برگشتم ازش پرسیدم برا خودتون می‌خواین؟ گفت نه واسه این می‌خوام. به بچش نگا کرد و گفت خورده زمین. تشنج می‌کنه. گفتم اسمش چیه؟ گفت ناصر. گفتم جایی رو نمی‌شناسم ولی اگه می‌خوای یه شماره بهم بده خبرت کنم. گفت خونمون راه‌آهنه. شماره ندارم. شمارمو بهش دادم گفتم واست پیگیری می‌کنم. دو روز پیش زنگ زد. جایی رو پیدا نکرده بودم. بهش گفتم بازم بهم بزنگه. حالا اگه کسی هست که بیمارستانی رو بشناسه که ام‌آرآی ارزون داشته باشن یا کسی که بتونه هزینه‌اش رو تقبل کنه ایمیل بزنه لطفا. می‌تونین هماهنگ کنین و خودتون ببریدشون یه بیمارستان. البته اگه دوباره بهم زنگ بزنه. خلاصه دوستان یاری کنید لطفا.

email: colors.photos@gmail.com

2011-10-26T15:00:00.000-07:00

وقتی از عشق حرف می‌زند می‌گوید عشق همان ابدیتی است که پیش روی سگ‌ها هم هست و من یکی غرور دارم*. می‌روم بالاتر و می‌آیم پایین‌تر. ببینم توی خط‌های قبل و بعدش چه نوشته. هزار بار خوانده‌ام این چند خط را، این چند صفحه را. چند بار کتاب را از اول شروع کرده‌ام و به این‌جا که رسیده‌ام، مکث کرده‌ام و دوباره تک تک کلمه‌ها را توی فرهنگ لغت نگاه کرد‌ه‌ام. همان است؛ همان معنی‌ای را می‌دهد که بار اول می‌داد. حالا کتاب را گذاشته‌ام روبه‌روم، چیز وحشتناکی است، بدترین چیزی که تا حالا خوانده‌ام. گذاشته‌امش کنار به این بهانه که کارهای مهم‌تری دارم و به خواندن ِ این یکی نمی‌رسم. اما باز جمله را توی ذهنم مرور می‌کنم. عشق همان ابدیتی است که پیش روی سگ‌ها هم هست. وقتی جمله را عقب جلو می‌کنم احساس می‌کنم وقتی می‌خواسته این جمله را بنویسد سیگار توی دستش را که تمام شده خاموش کرده و سیگار دیگری روشن کرده؛ متن سکته دارد، پرش دارد، مکث دارد و این حالم را بدتر می‌کند. صدای نفس ِ عمیقش را می‌شنوم وقتی می‌گوید و من مغرورم. این قسمت غرور را حتم که بعد از نوشتن جمله‌ء قبلی،‌ بعد از چند دقیقه مکث نوشته. دیده توی زندگی‌اش این غرور زیاد هم به کارش نیامده، و کسی را دوست داشته و اصلاً وقتی کسی را دوست داشته دیگر مغرور نبوده. مگر فرقی می‌کند؟ همیشه آدم اول کسی را دوست می‌دارد و بعد به چیزهای که از دست می‌دهد فکر می‌کند. سلین هم لابد این را می‌دانسته که برای دل‌داری دادن به خودش، آخرش اضافه کرده و من غرور دارم؛ به قول منیر آستینش را زده بالا و زخم چرک‌مرده‌ء روی دستش را نشان داده. حال همه را به‌هم زده. من زندگی ِ سگی این‌روزها را دوست ندارم.

* Voyage au bout de la nuit, page 6.

2011-10-26T14:38:00.000-07:00

روی کیوسک‌، پایین این عکس نوشته: چه زود پاییز شد. امشب که هوا این‌طوری است، هی این عکس و آن جمله یادم می‌آید. با این‌که قیافه‌‌ء الان ِ من، نه شبیه کوهستانی و نه شبیه ِ مانی حقیقی ِ توی عکس است. از این مدل‌ خنده‌های پیرمردانه هنوز بلد نیستم بزنم. پاییز است دیگر.
شماره‌ء دوم الف، دو هفته‌ء پیش منتشر شد. ۲۳۶ صفحه، دو هزار تومان. بخش ادبیات الف با مطالبی درباره‌ء داستایسکی، اسکار وایلد، آلنده، مک‌کالرز، فاکنر، کالوینو، جرج پلیمتون و سیدحسن حسینی.

2011-10-21T10:43:00.000-07:00

توی این سال‌ها به خودم می‌گفتم این صفحه‌ء سفید چیزی از من طلب‌کار است، و خواسته‌اش هم ساده‌ است، این‌که چیزی توش بنویسند و این‌که توی آن فرآیند نوشتن، آدم هر چی دلش خواست بنویسد و نهایت خط قرمز، اسم ِ آدم‌ها باشد. که من یکی دو جا رعایتش نکردم و راستش می‌خواستم خیلی جاها رعایتش نکنم. چون بعضی نوشته‌ها در حد سایز شورت ِ طرف درباره‌ء طرف بود، که طرف نمی‌فهمید درباره‌ء اوست و بعضی چیزها هیچ ربطی به طرف نداشت و طرف فکر می‌کرد به او ربط دارد و این غیرمستقیم می‌توانست حتی یک سال ِ من را به گه بکشد. من اصلا دوست دارم جای ضمایر مفرد و مفعول‌های مجهول، و فاعل‌های نایب و از این قبیل مسائل دست و پاگیر دستوری، فقط کفایت کنم به نوشتن یک اسم. اگر می‌شد اسم بُرد، مثلا توی یک پست فقط یک اسم می‌نوشتم، بعد بشاش روی تایتل و پی‌نوشت؛‌ همان اسم کافی بود برای چیزی که بین من و بین صاحب اسم گذشته بود. حالا هر چی گذشته، گذشته، نگذشته البته ولی این را یاد گرفتم که وقتی می‌خواهم چیزی بنویسم نباید از چیزهایی که هیچ‌وقت نمی‌گذرند بنویسم، از خاطره‌ها نباید حرف زد، پاییز پارسال دیگر مسئله‌‌‌ء من نیست، من با این‌همه پیری هنوز می‌توانم بروم بشینم گوشه‌ء کافه تمدن که صدای هواکشش گوش‌ات را آزار می‌داد، می‌توانم خیلی راحت بروم جاهایی که قبلا رفتم و جاهایی که وقتی قبلاً‌ رفتم، با خنده رفتم و با خیال خوش رفتم و وانمود کنم به آدم خاصی فکر نمی‌کنم. چون پیش خودم می‌گویم من قرار است چیزی بنویسم و بهتر است با هیچ پیش‌فرضی ننویسم. مساله‌ء دیگر زمان است و جنده شدن چیزهایی مثل دلتنگی. راستش وقتی یک سال دلتنگ کسی باشم و کسی به تخمش هم نباشد خود به خود آن دلتنگی جنده و فرسوده می‌شود و آن‌قدر کمرنگ می‌شود که من توی خیابان که راه می‌روم اصلا بهش فکر نمی‌کنم. رد داده این تن و این ذهن و این مخ. بدجوری هم رد داده. توی همه‌ء این خیانت‌ها، توی همه‌ء این فحش‌دادن‌ها به چیزهایی که گذشته و نگذشته و همه‌ء دهن‌کجی‌ها به آدم‌هایی که من را قال گذاشتند، نکته‌ء ظریفی هست که هربار مرورش می‌کنم خنده‌ام می‌گیرد. و شاید حتماً من اولین بدبختی نیستم که این را کشف کرده و از وقتی کشفش کرده گه خورده به روابط عاطفی‌اش؛ این‌که می‌گذرد، بی‌رودربایستی و بی‌تعارف، عزیز ِ من می‌گذرد، یعنی روز شب می‌شود چه من توی رخت‌خواب تو باشم چه تنها، همه‌چیز قاطی می‌شود با هم، دلتنگی با خستگی، روز با شب، عشق با وحشت، امید با ناامیدی، همه‌چیز می‌شود توهم،‌ توهم ِ یک آدم ردّی. همه‌چیز توی آن روزهایی که من داشتم از زور غصه ان بالا می‌آوردم، با هم مخلوط شد و حل شد و چیز جدیدی درست شد که هیچ چیز دیگر جز خودش به تخمش نیست؛ می‌گذرد همه چیز، یعنی شب روز می‌شود روز عصر می‌شود و ماها پیر می‌شویم و آخرش این‌که می‌میریم پایان همه‌چیز است. در واقع هیچ نکته‌ای وجود ندارد این وسط؛ من گفتم و امضا هم کردم که شاشیدم توی همه‌ء آن روزهایی که گذشت، و خاطره‌بازی‌ها و خاطره‌پرستی‌ها و مرده‌پرستی‌ام. من فکر نمی‌کردم، اما تا اینجا زنده ماندم؛ منظور فقط نفس کشیدن و غذا خوردن و پاس کردن واحد‌های دانشگاه است، نه بیشتر. من حتی بعد این همه سال نوشتن، اصلاً تلاش نکردم بین دو تا جمله‌ام حتماً ربطی وجود داشته باشد چون این‌ها را که از توی ذهنم در می‌آورم و این‌جا می‌نویسم، توی ذهنم خیلی معنا دارند. با خودم گفتم توی این سال‌ها که مهم‌ نیست کی می‌خواند این حرف‌ها را، کسی که باید بخواند می‌خواند و متاسفانه کسی که باید بخواند نمی‌خواند دیگر و مهم نیست چه کس دیگری می‌خواند این‌جا را و کلاً مهم نیست هیچ چیز دیگر. جز این‌که آدم وقتی می‌نویسد باید خودش را رها کند از اسم‌ها و مکان‌ها و خاطره‌های خوب و بد. این‌که این صفحه هنوز یک خواسته از من دارد و آن هم این است که سیاه باشد، آپ‌دیت باشد و هی ملت فکر نکنند من مرده‌ام، یا زبانم را موش خورده، یا فراموش کردم،‌ یا ترسیدم یا متحول شدم. و بعد این‌که هی این جمله‌ء حال به هم زن را به من نگویند که بنویس. نمی‌دانم چقدر باید جلوشان جلق بزنم تا حالی‌شان شود این سوال را از کسی نپرسند. لااقل از من که می‌دانند این‌که می‌نویسم یا نمی‌نویسم چه فرایندی دارد. لااقل بعد از این پست. بعد اگر ادم چیزی ننویسد بعد از چند هفته خطرناک می‌شود و من یکی دوبار که خطرناک شدم دیدم نمی‌توانم بیشتر خطرناک باشم و باز نوشتم. جایی که آدم خیلی حال می‌کند آن‌جا است که یک‌هو بشیند بدون اینکه چیزی ذهنش را اشغال کرده باشد پانصد ششصد کلمه وراجی کند، خنده‌اش بگیرد از خودش و بلند بگوید: س ِ سان‌پوق‌سان کُم ل ِ ژوق پسه. می‌بینی؟ می‌بینید؟ همه‌ء فرآیند نوشتن برای من این است. حالا آدم‌هایی انی مثل تو، که کسرشأن‌شان می‌شود دیگر اینجا را بخوانند، فکر کنند من می‌نویسم چون می‌خواهم بگویم آدم خفنی هستم. تو که جنده‌گی می‌کنی پس ِ جنده‌گی‌ات جز این چیست؟ بهتر است من کون بدهم یا بنویسم؟ بهتر است آدم برای این‌که بگوید خفن است کس‌کش باشد یا فقط مثل بچه‌ء آدم بنویسد؟ بنویسد دیگر، بنویسد. بنویسد و کون ندهد. گیر دادم ها. یک لحظه عصبانی شدم، یک لحظه مرور کردم آدم‌هایی را به خاطر اینجا شناختم‌شان. و شاید باور نکنی، اما توی این موقعیت خاص تاریخی-سیاسی، همه‌شان را فراموش کردم و چه وقتی که تنها بودم و چه وقتی که داشتم توی جمعی ازشان حرف می‌زدم،‌ هر جور فحشی که چرخید توی دهنم به‌شان دادم. و بیشتر از آن، ننه‌ء آدم‌هایی را گاییدم که آن قدر کیرهای کوچک سربه راه آدم‌های کوتوله‌ء‌ بلاگر و ریدر را ساک زدند، که رفقا رشد کردند، بزرگ شدند، قیامت شد و معروف شدند. که البته کیر خودم هم خیلی وقت پیش از زیر زبان‌شان گذشت. هر کس به اندازه‌ء کون‌هایی که داد تشویق و تعریف نصیبش شد، و این وسط البته بعضی‌ها خوش‌شانس‌تر بودند. نسل آدم‌های کونی هیچ‌وقت کنده نمی‌شود؛ حالا چه جای انی مثل ریدر باقی بماند یا نماند. ریدر اگر مادرش گاییده شود باز تو هستی، شما هستید و آن بخش نفرت‌انگیز شخصیت‌تان که توی این سال‌ها روی خروار خروار آب‌کیر و جنده‌گی و کونده‌گی و تنهایی درست شده. بعد من مجبورم تو را توی تاکسی ببینم یا روی میز کناری‌ام توی کافه. در صورتی که اگر مادر گودر را نگاییده بودند حالا پشت پی‌سی نشسته بودی. این‌ها را مخصوصاً برای این نوشتم که می‌دانم چند نفر هستند پیگیر ِ من، و بالاپایین‌ می‌کنند این‌جا را. نوشتم که کمی نوش جان کنند. نوشتم که اصلا گند بزنم به شروعی به آن خوبی. نوشتم که هجو کنم. چون خسته شدم. وگرنه آدم وقتی می‌خواهد راستی راستی چیزی بنویسد،‌ باید خودش را خالی کند از اسم‌ها و مکان‌ها و از صفر بنویسد؛ چه این‌جا چه هر جای دیگر. اگر آن فرشته‌ء کون‌لختی که هربار من خواستم بنویسم از آسمان آمد و بهم چیزهای غم‌انگیز الهام کرد دوباره سر و کله‌اش پیدا شود چه؟ می‌نویسم یا نه؟ بی‌تعارف، باید نوشت یا نه؟ فکر کنم بهترش این باشد که آدم بنویسد. چون چیزی که حقیقت دارد همان تلخی ِ بی‌پایان است و این‌که می‌گویند یک پایان تلخ، یک پایان تلخ، حرف مفت آدم‌هایی است که می‌خواهند تکلیف‌شان را توی یک لحظه با دنیا و من روشن کنند، و از من بخواهند فراموش‌شان کنم،‌ یا ببخشم‌شان، یا قیافه‌ء جدید‌شان را بپذیرم. بی‌پایانی چیزهایی که یک‌روز با دست خودم ساختم‌شان و به مرور زمان تغییر خاصیت دادند و تغییر جنسیت دادند و شدند چیزهایی که من نمی‌خواستم باشند. این دقیقاً آن پایانی بود که هیچ انتظارش را نداشتم بدبختانه،‌ پایانی که حتی خودم را هم متعجب کرد. و حالا که این‌همه نوشتم، این‌همه سال نوشتم و از این‌همه آدم حرف زدم کاش توی یک پست ِ بدون عنوان و بدون تاریخ و بدون هیچ چیز اضافه‌‌ء دیگری فقط می‌نوشتم:Koyaanisqatsi.

کاش‌این‌دیوار‌هاحداقل‌پنج‌مترارتفاع‌داشتند،‌جناب

2011-10-20T03:11:00.000-07:00

خب این‌جور وقت‌ها همیشه کسی که نشسته روی ایوان، و باد ِ آن‌وقت ِ شب زیرشلواری و موهاش را انگار که سیم‌های دو تا ساز زهی باشند، هم‌زمان می‌لرزاند، حوصله‌اش سر می‌رود و حرف‌های پیچیده می‌زند. آدم چطور می‌تواند حرف‌های پیچیده بزند وقتی خودش ساده‌گی کرده توی زندگی؟ و چرا جای این‌ها نباید از خودمان حرف بزنیم که می‌دانیم چی هست. و اصلاً اصولاً چرا باید حرف بزنیم مایی که بی‌حرف زدن هم می‌دانیم اگر حرف‌ بزنیم از چی و از کی حرف می‌زنیم. خب اما چشم‌هاش چشم‌های کسی بود که باید چیزی را با من در میان می‌گذاشت، چیزی که زیاد هم مهم نبود و چون رفیق بودیم می‌گفت و چون شاید اگر می‌گفت دیگر مجبور نبودیم از خودمان حرف بزنیم. از خود ِ گه‌مان. ع کسی است که من هیچ‌وقت یک‌خط هم نتوانستم ازش بنویسیم؛ من که باید آن‌روی آدم‌ها را ببینم تا بتوانم چیزی درباره‌شان بگویم و ع آن‌ور و این‌ور ندارد، یک‌رو دارد، یک‌جفت چشم دارد، دیگر خیال‌پردازی را گذاشته کنار، و از صراحت خوشش می‌آید چون چیزها را به ساده‌گی طبیعی‌شان برمی‌گرداند. درباره‌ زن‌ها حرف زد و معمولا حرف‌های او درباره‌‌ء زن‌ها خیلی «انقلابی» است. حاضر است همان‌موقع به دلیل حرف‌هایی که درباره‌ء زن‌ها گفته تا صبح برود توی خیابان راه برود، برود راه‌‌آهن که برود سفر و توی تنهایی از دنیا و از نتایجی که از دنیا گرفته خجالت بکشد. مثل همیشه من یکی دو تا جمله گفتم و بعد حوصله‌ام سر رفت؛ چون مثل این بود که روضه بخوانی گریه‌کن نداشته باشی. ولی ع داشت همین‌جور می‌گفت، چون شاید توی سرش کلی آدم بودند، کلی آدم که فقط توی خیال می‌شود دید‌شان، نه توی کافه، و نه حتی اتفاقی، سر ِ خیابان وصال. من توی خودم پیرمردی را می‌دیدم که سی‌سالش بیشتر نبود و قوز مختصری داشت و نه درویش بود نه شیخ بود اما بدش نمی‌آمد یکی از این‌ها را از نزدیک ببیند باهاش حرف‌های «انقلابی» بزند و نشانش بدهد که با این‌که نه درویش است نه شیخ و نه ریش‌سفید خوش‌بوی همه‌چیزدانی توی زندگی‌اش دارد، اما از خیلی چیزها توی این سال‌ها و حتی توی همین دوران پیری ِ عجیب پرهیز کرده، و آن‌قدر پرهیز کرده که پیر شده، و آن‌قدر پیر شده که هیچ‌کس نمی‌فهمد پیر شده و انگار سنش تغییر نمی‌کند و بعید نیست زمان جایی از زندگی‌اش ایستاده باشد؛ مشغول ِ شاشیدن. ع داشت یک جمله‌‌ء طولانی درباره‌ء زن‌ها می‌گفت و من دیدم نه نمی‌شود که پیرمردی درویش ببیند توی خیابان و با این‌حرف‌های مزخرف سر صحبت را باهاش باز کند. دیدم بی‌خیال، این‌حرف‌ها گنده‌گوزی است، مال ِ وقتی است که می‌خواهی خودت را با یکی دو جمله به کسی بشناسانی. تازه حالا این‌مدل حرف‌زدن هم تأثیری ندارد و کسی دلش نمی‌خواهد با کسی که این‌طوری است آشنا شود. و توی زندگی پیرمرد لابد پرهیز‌ها از همین چیزهای کوچک به‌وجود آمدند و بزرگ شدند. به ع گفتم حواست باشد داری درباره‌ء جنده‌گی حرف می‌زد اما خودت هیچ‌وقت جنده نبودی، و نمی‌دانی جنده‌گی اصلاً یعنی چه، و من هم نمی‌دانم و هیچ‌کس دیگری هم نمی‌داند جز کسی که خودش جنده باشد. جنده را جوری می‌گفتیم که انگار مثلا می‌گفتیم هوا، هیچ‌جاش تشدید نمی‌گذاشتیم. بعد بهش گفتم این‌که می‌گویی زن‌ها می‌خواهند همیشه مادری کنند برای کسی، مثل این است که بگویی جدول کنار خیابان را فقط برای راننده‌های کس‌دست ساخته‌اند. بعد مزه‌ای آمد توی دهنم مثل وقتی که قرص را چند ثانیه روی زبانت نگه می‌داری. گفتم حتی اگر دلیلش این باشد که زن‌ها فلان، باز این عذر موجهی برای کثافتی که هر روز می‌بینیم نیست. منظورم این بود که وقتی کسی حالم را به هم می‌زند چه فرقی می‌کند مادرانه حالم را به هم زده باشد، یا زنانه. اما ع از من آدم‌های بیشتری دیده، جایی که کار می‌کند هر روز این مادرها می‌بیند برای‌شان قهوه درست می‌کند، می‌خندد و می‌پرسد چای‌شان پررنگ باشد یا کم‌رنگ وقتی که مرد بهش می‌گوید عزیزم رژ صورتی به لبات بیشتر می‌آد و دختر بخندد و منظور مرد را بفهمد، ع بالای میزشان دست برندارد از لبخند زدن و اصلاً جایی توی دهنش خون نیاید از عصبانیت. ع معتقد است زیبایی، یا همان چیزی که من بهش می‌گویم صورت مثالی زن ِ قفل و زنجیر شده در آسمان هفتم، اصولاً چیزی است که با نیاز معنا پیدا می‌کند و لابد کسی که از همه خوشگل‌تر است، چیزهای بیشتری هم می‌خواهد که پیچیده‌ترینش شاید همین باشد که کسی بهش بگوید لب‌هاش چه رنگی باشند بهتر است. بعد دیدم انگار بغضش گرفته، دارد چیزی را توی ذهنش مرور می‌کند، یک‌جور اسم، یا یک‌جور زن، یا یک‌جور بو، یا یک‌روز خاص با بوی زنانه‌ای که فقط توی خیال می‌شود باهاش نشست حرف زد و حقیقت ِ همه‌‌ء چیزها را ازش پرسید و نگاه کرد به لب‌هاش و بهش گفت طبیعت ِ وحشی لب‌هات، طبیعت ِ وحشی لب‌هات. انگار زن درویش، یا شیخ، یا کسی باشد که اسمش را پیش هر کسی نباید برد. ع که توی سرش از این‌ها لابد زیاد داشت، اما من دیدم بهتر است از چیزی که نیست حرف نزنیم، و از چیزی که نبودنش این‌قدر خطرناک است حرف نزنیم.

نوشتن،بخشی‌ازسختی‌هاست*

2011-10-20T02:17:00.000-07:00

سوال: پس با چه امیدی یک عمر نوشته‌اید؟

جواب: چرا می‌نویسیم؟ می‌نویسیم تا دوست پیدا کنیم. چرا مطالعه می‌کنیم؟ کتاب می‌خوانیم تا دوست پیدا کنیم. تولستوی بهترین دوست من است. ما خیلی خوب همدیگر را می‌شناسیم و خیلی خوب با هم کنار می‌آییم. زمانی که من جنگ و صلح را می‌خوانم، برای من دو نفر روی زمین وجود دارند، فقط دو تا آدم؛ تولستوی و من. من آن را می‌خوانم، به رویا می‌روم. نمی‌دانم کجا هستم، جایی هستم در روسیه، در آشوب جنگ. دور تا دورم را نجیب‌زادگان و شاه‌زاده‌های بی‌خرد فرا گرفته و من آن را می‌خوانم. نمی‌دانم که من کیستم. تنها چیز عجیبی که می‌دانم این است که من تولستوی می‌خوانم و آدم‌های داخل رمان نمی‌دانند که این شاهزاده چه حیله‌گری است و این پرنسس چه گاوی است! آن‌ها هیچ نمی‌دانند، فقط من و تولستوی آن را می‌دانیم. ما هر دو واقعیت را می‌دانیم. ما هر دو واقعیت را می‌دانیم، ما خدا هستیم: او نویسنده و من، خواننده. ما می‌ایستیم و تماشا می‌کنیم. این دوستی است بین ما دو نفر. پس ارزش دارد که بنویسیم. گاه اتفاق افتاده است که من در قطار نشسته‌ام و به خیالم کسی مرا نمی‌شناسد... یک‌دفعه خانم مسنی بلند می‌شود و می‌گوید: «خداحافظ آقای بیکسل. متشکرم از چیزهایی که می‌نویسید» و پیاده می‌شود. این دوستی است، نه تحسین و تمجید، بلکه دوستی. نامه می‌نویسیم که دوست پیدا کنیم یا می‌نویسیم تا به دوستی بگوییم که هنوز دوستش داریم. قرار نیست چیز خاصی بنویسیم؛ مثلا فقط این‌که «من زمین خوردم چون پاتیل بودم.» این یعنی بیان دوستی. حتما قرار نیست در یک نامه‌‌ء عاشقانه بنویسیم لورا دوستت دارم. می‌توان فقط خاطره‌ای را برای او تعریف کرد. تعریف کردن عبارت طولانی بیان دوستی است. مادری که پیش از خواب برای بچه‌اش قصه می‌گوید دوستی را به او هدیه می‌کند. بعد یک روز تمام که بچه تقلا کرده حالا مادر به او دوستی می‌دهد. وقتی قصه می‌گوید تن صدایش هم عوض می‌شود. همبستگی برای من مفهوم خیلی خیلی مهمی است. داستان گفتن یعنی پیشنهاد همبستگی. تولستوی به من همبستگی را پیشکش می‌کند. والتر بنیامین مقاله‌ای دارد با عنوان راوی. جمله‌ء فوق‌العاده‌ای در آخر این مقاله آمده است: «خوانند در شخصیت راوی خودش را باز می‌شناسد.» شخصیت راوی همان تولستوی است. من به عنوان خواننده خودم را در آن می‌بینم و خودم را باز می‌شناسم.

*بخشی از مصاحبه‌ء شرق با پیتر بیکسل

2011-10-18T08:08:00.000-07:00

مسئله فقط این نیست که آدم صبح‌ها برخلاف تصورش، مثل هر روزی عادی دیگر، از خواب بیدار می‌شود. قسمتی که خایه‌های آدم را فشار می‌دهد، رد آب روی لک و لوچه‌‌ء آدم است که یعنی کیر. یعنی پایان ِ همه‌ء خیالاتی که از یک مرگ باشکوه در طلوع آفتاب یک صبح پاییزی داشتی.

2011-10-18T07:51:00.000-07:00

رابطه‌ء آفتابه‌ها با شلنگ‌ها، رابطه‌ء آفتابه-شلنگی. از آن شلنگ‌هایی که سرش را می‌گذارند توی آفتابه، آفتابه یک سال قطره‌قطره‌ آب ِ شلنگ را جمع کند پر شود، یکی بریند آفتابه را جلوی چشم‌ ِ بهت‌زده‌ء شلنگ خالی کند روی گهش. شلنگ فقط یک دانه چشم دارد و دهانی بامزه، شکل دهان ماهی وقتی توی آب است یا وقتی بیرون آب است. یکی مفتول از توی سرش رد کرده، بشود روی دیوار آویزانش کرد. تمثال غم‌انگیز یک رابطه‌‌ء آفتابه-شلنگی.

من‌تا‌صبح‌بیدارم

2011-10-17T06:37:00.000-07:00

بازخوانی-بدون‌شماره

2011-10-17T06:20:00.000-07:00

اَن‌ها

2011-10-17T06:14:00.000-07:00

به نظرم می‌آمد چیزی باید باشد غیر از خون. هرچند می‌دانستم از قبل، که اگر چیزی قرمز باشد به خودی خود افسونگر و رازآمیز است... دیگر اگر جاری و سیال باشد که دیگر هیچی. اما خب، باید چیزی باشد غیر از خون، این‌طور به نظرم می‌آمد که خون آن چیزی نیست که باعث ‌شود یک جای آدم گرم بشود، یا آدم یک‌جاییش را بیشتر از باقی جاهای تنش حس کند. توی وجود آدم چیزی دیگری بود که هر کاری می‌کردی از تنت جدا نمی‌شد، مثل خون نبود. می‌ماند، انگار جذب می‌شد، انگار بویی بود که می‌رفت به خورد سلول‌های آدم. این بو فقط رازآمیز و افسونگر نبود؛ انگار جان هم داشت، و از آن نوع خباثت‌های دوست‌داشتنی که باعث می‌شوند یکی بی‌خود بگذارد برود. خون آن چیزی نبود که قدرت سرپا نگه داشتن مرده‌ای را داشته باشد. آدمی که می‌مُرد باز اسیر خاطراتش بود؛ و این همان‌چیزی بود که به نظرم می‌آمد باید توی تن آدم باشد جای ِ خون. بعدها ذبیح در تفسیر آیه اولئک کالانعام، بل هم اضل هم‌چین چیزی گفت که بی‌خود می‌گویند آدم یعنی جان‌دار و حیوان یعنی بی‌جان. جفت این‌‌ها تعریف‌هایی است که می‌شود از انسان کرد. یعنی آدمی داریم جان‌دار، و آدمی داریم بی‌جان. ممکن هم هست حیوانات جان‌داری هم پیدا شوند، مثل سینه‌های دختری که دوستش داری. منتها... به این‌جا که می‌رسید روی صندلی‌اش جابه‌جا می‌شد و معلوم بود خیلی دارد زور می‌زند حرف بزند و نشانه‌اش هم همین‌که اصلاً مکث نمی‌کرد و تند و تند می‌گفت، از روی حافظه‌اش، یا از روی تصویری که داشت می‌دید همان لحظه. منتها انسان جان‌دار همان تخم‌حرامی است که عاشق شده و تف به قبر هر ملایی که حکم دهد توی رگ آدم عاشق، همان خونی جریان دارد که توی رگ‌های گوسفند پروارِ بی‌جان... کلافه می‌شد. این‌جور وقت‌هاش را دوست داشتم. آدم‌جان‌دار قربت دارد پیش ِ خدا، حتم که سر و سری هم باهاش دارد، لابد، اما بی‌جان که شد الایاذبالله، حیوان شد، و بدتر از حیوان، یعنی اول بی‌جان شد، بعد خودش جان شد، و بعد تنها شد، و عجیب که جان بود، خیلی جان بود و اما تنها شد، نه کیر و کمر راست کرد از آن خمیدگی و نه دارایی کسی شد، که کسی او را بدارد، دار شد، به دار ِ خودش آویزان شد، به دار آویخته شد لاجرم. این یعنی حیوان‌تر از حیوان، که رگ‌ها بسته شوند، یخ بزنند، چیزی جریان نداشته باشد، مثل گوسفند ِ سربریده، با آن حالت پوچ چشم‌ها، صبح‌به‌صبح آب‌کیر شیطان را که از دهنت می‌پرانی بیرون، امید را هم قی کنی، یعنی هیچ مادرقحبه‌ای حرکتت ندهد و جریان نداشته باشد توی تو، حالا تو علی‌القاده باید دراز به دراز افتاده باشی و مُرده، اما چی؟ این‌جا مهم‌ترین جای حرف‌های ذبیح بود، جایی که دیگر خودش هم فهمیده بود حرف‌هاش هیچ ربطی به آن آیه ندارد؛ کیر و کمر راست، مثل کیر سیخ آویزانی از دار.

کمپوت

2011-10-09T09:25:00.000-07:00

دیدم دکمه‌های شلوارم باز است، شلوارم را یکی کشیده پایین. گفتم ئه؟ ریدم به خودم. باهاش ور رفتم و دیدم نه، کار من نیست و باز خلاص نشدم از آن انی که قبل این ماجرا چسبیده بود به سر تا پام. مچاله‌تر از این نمی‌شد توی خودم جمع شوم. پنکه‌ء قدیمی آن‌طرفم یک چراغ قرمز گنده داشت که روشنش کردم. بعد هی تمرین کردم مچاله‌تر شوم، تر تر از اینی که بودم. افاقه نمی‌کرد. باز پاهام، دست‌هام، موهام، ریش‌هام، یک‌ چیزهایی از من بیرون آن خط قرمزی که نور می‌انداخت بود، که نباید می‌بود. هی خودم را جمع‌تر کردم. مثل کسی که باد خایه‌هاش را برده، وقتی ایستاده بودم یک‌دفعه دلم را گرفتم و آرام افتادم زمین؛ درست پای کتاب‌خانه. گفتم هیس! خفه‌شو! وگرنه کتاب‌ها می‌افتتند رویت. تتند رویت! کتاب‌های کت و کلف؛ چه می‌دانم. مادرقحبه‌ترینش کلیات خاقانی. هم‌چین می‌افتاد از آن بالا توی سرم که مثل سگی که گوش‌هاش را بریده‌اند مرغ می‌زاییدم از شدت درد. تکان ولی نمی‌توانستم بخورم. دیدم اگر زر اضافی نزدم و همین‌جور از درد خایه‌هایم را بگیرم کتاب‌ها کاری به کارم ندارند؛ خاقانی تخمش هم نیست چه کسی زیر پاهاش دارد جان می‌کند. همیشه همین‌طور بوده؛ وقتی آدم زر می‌زند یا می‌رینند بهش، یا وقتی باهاش خوابیدند می‌رینند بهش. مثل همین‌جا. لابد آدم‌ها با آدم‌ها می‌خوابند که ثابت کنند هستند؛ یا ثابت کنند حرف‌های طرف را فهمیده‌اند. واضح این بود که توی آن وضعیت قرمز من به هیچ‌کدام ِ این‌ها فکر نمی‌کردم. جز این‌که باید خفه شوم و شیره‌‌ء ترس نکبتی را که همه‌جا بود، بکشم. فقط داشتم درد می‌کشیدم و نمی‌دانستم از کجا. نمی‌دانستم کجام را باید بگیرم، چه گهی باید بخورم، به کی زنگ بزنم، شوخی می‌کنی؟ سه نصف ِ شب؟ ان‌دماغ! خوابند مردم. دخترها هم خوابند. پسرها هم که نئشه‌اند، یا چت‌اند، خواب هم می‌توانستند باشند. به این‌ها فکر کردم. راستش به همه‌ء آدم‌ها فکر کردم. شاید آدم‌هام درد می‌کرد، باید آن‌ها را می‌گرفتم، نه سرم را، نه خایه‌هایم را، نه دکمه‌های شلوارم را. هیچ بویی که بشود بهش امید بست نبود. تنها زندگی ِ آن جنهم همان نور قرمز پنکه بود که نمی‌دانم رو چه حساب بهش اعتماد کردم. شاید چون واضح‌ترین چیزی بود که بود. گفتم خیلی هم خوب می‌شود تنها شاهد احتضارم همین چیز انتزاعی باشد، همین قرمزی مات. اصلا من این همه سختی کشیدم که آخرش به همین باشکوهی تمام شود. اما نمی‌دانم چرا دکمه‌های شلوارم باز بود و شلوارم پایین بود و می‌لرزیدم و لابد چیزی هم تنم نبود و حتم وقتی داشتم به فردا صبح فکر می‌کردم، که آیا می‌بینمش یا نه، خوابم برد از بی‌چارگی. فقط یادم می‌‌آید قبلش بغض معناداری کردم از آن همه تنهایی کمپوت شده.

به‌دنبال‌کسی،آسمان‌می‌گردید

2011-10-02T15:45:00.000-07:00

آن‌که سنگ بود، ماند و گرم و سرد شد و ترک خورد. آن‌که نرم‌خو بود، جاری شد و رفت و از جمله بلایا دور ماند.

2011-10-02T15:35:00.000-07:00

یکی پیش او رفت و گفت سقف خانه‌ شکسته است و بخواهد افتاد.
[شیخ] گفت بیست سال است تا این سقف را ندیده‌ام.

تذکره‌الاولیا/ ذکرداودطایی‌قدس‌الله‌روحه

2011-10-02T15:04:00.000-07:00

یارو توی تاکسی بوی گه عرق می‌داد و هی مزه می‌پراند. انگار یکی ریده باشد به شلوارش، همه‌ ماهیچه‌های هنوز لاغر پاهام را کار گرفتم تا توی آن حالت برزخی پرش به پرم نگیرد. عقم می‌گیرد از گرمایی که سایش پای دو تا آدم توی جای نکبتی مثل تاکسی درست می‌کند. دیدم سیگار که نمی‌شود کشید، شرمنده. گفتم بخوابم. که سرم آرام بگیرد از این‌که یک ساعت پیش دختره که بر و رویی هم داشت، آن‌همه واق‌واق کرد و جیغ کشید سر کارگرهاش. من آن‌جا حالا چه غلطی می‌کردم؟ نمی‌دانم. نشسته بودم روی صندلی که دستگاه اسپرسو طرف جوش بیاید اسپرسو کوفتی را بخورم بروم. تازه نمی‌دانستم کجا بعدش بروم. دختره که بنا کرد جیغ کشیدن، خیلی قشنگ بود. اما نه آن‌طور که بخواهم برینم بهش و موقع داد زدن نگاهش کنم ببینم چطور سینه‌هایش و آستین لباسش و حتما موجود قحبه‌ای مثل تار مویش می‌لرزند. نگاه نکردم که پیش خودم خیال کنم دختره قوی است و هیچ‌جاش هم نمی‌لرزد و آنقدر عصبانی است که دست خر پشمالویی مثل من را، یک مشتری وظیفه‌شناس که برای کوفت کردن آن اسپرسوی معروف حاضر شده این‌طور احمقانه زل بزند به روبه‌روی ِ گه، خلاصه‌ این جور موجودی را به نه ببیند، نه احتمال بدهد هست. داد که می‌زد، جیغ که می‌زد، یعنی وقتی درست یک چیزیش داشت آن‌وسط می‌لرزید، حالا خوب یا بد، با خودم می‌گفتم من این دنیا را دوست دارم. دنیایی که تازه آدم خوب‌ها توش یاد گرفته‌اند داد بزنند و وحشی شوند. بی‌که خیال کنم شب‌شان را با کدام جاکشی صبح می‌کنند. اما مثل قدیم‌ها که نیست؛ حتی تحسین جنبه‌های قشنگ زندگی هم زیاده حوصله می‌برد. همه‌چیز گلوله شده بود توی دو وجب جا، توی مخ، بین آن همه دود ِ توش. گیشا نگه داشت راننده. پیاده شدم یارویی که نگذاشته بودم به وسیله پاهای من گرما تولید کند، با رفیقش پیاده شود. بعد همه دیدم دارند پیاده می‌شوند جز راننده. جستم روی صندلی جلو. راننده سیگار درآورد، اجازه گرفت، من هم اجازه گرفتم، مال خودم را و بعد مال او را روشن کردم و مثل عقب‌افتاده‌ها قفل کردیم روی طولانی‌ترین کیر چراغ خطر دنیا. سر فلان میدان. راننده خندید بی‌مقدمه. انگار مثلا بخندد ماهیچه‌های در کون ِ من شل می‌شوند و حرف و خاطره و هم‌دردی می‌رینم توی ماشین‌اش. گفت آل‌پاچینو بعد ِ پدرخوانده معروف شد دیگه؟ به من چه ربطی داشت آن یارو که حالا عین خیالش نبود مثل منی توی چه موقعیت انی زندگی می‌کند، بعد کدام فیلم معروف شده؟ گفتم دقیقاً. خوب فیلمی بود. از فعل بود استفاده کرده تا جنبه‌ خاطره‌انگیزی حرف‌هام را بیشتر کنم بکشد بیرون از من. گفت خوب مواد می‌کشید توی آن فیلم. بعد ریز خندید و گفت البته ادا در می‌آورد نه؟ بعد من حق داشتم منتظر باشم یارو دست کند توی داشبورد، بنگش را که لای بلیط مترو و کیسه فریز بسته‌بندی کرده نشانم بدهد بگوید: یه تیکه آتیش‌خور کن با همون سنجاقی که دور مچت بستی، سیگار خشک خودم دارم. و منتظر بودم واقعا. گفتم بله، آن‌ها هر چیزی را بخواهند خوب بازی می‌کنند. یارو راضی شد انگار. دید ریش دارم و خیلی حالم خوش نیست و از آن گنددماغ‌های منزوی‌ام، بیشتر از این نگفت و جای این‌که دست کند توی داش‌برد،‌فلانی‌اش را در بیاورد، یک کمی فقط شیشه‌ سمت خودش را داد پایین‌تر. که مثلا توی ماشین بوی سیگار ندهد و من هم از این فکر‌های مزخرف نکنم و کیف کنم از باد سرد پاییزی که داشت سینه‌هاش را می‌مالید روی جاهای حساس این شهر، و شخص‌‌ ِ من.

لذت‌خواندن

2011-10-02T14:53:00.000-07:00

«هیچ‌کس هست از برادران من که چندانی سَمَع عاریت دهد که طرفی از اندوه خویش با او بگویم، مگر بعضی از این اندوهان ِ من تحمل کند به شرکتی و برادری؟ - که دوستی ِ هیچ‌کس صافی نگردد تا دوستی از مَشوبِ* کدورت نگاه ندارد. و این چنین دوست ِ خالص کجا یابم؟- که دوستی‌های این روزگار چون بازرگانی شده است: آن‌وقت بر دوستی شوند که حاجتی پدید آید و مراعات این دوست فروگذارند، چون بی‌نیازی پدید آید. مگر برادری ِ دوستانی که پیوند ایشان از قرابت الاهی بود و الف ایشان از مجاورت علوی و دلهای یکدیگر را به چشم حقیقت نگرند و زنگار شک و پندار از سر خود بزدایند. و این جماعت را جز منادای حق جمع نیارد. چون جمع شوند، این وصیت قبول کنند...»
*آمیختگی
قصه‌های شیخ اشراق/ شهاب‌الدین سهروردی/ ویرایش ج.م.ص

روخوانی

2011-09-28T20:03:00.000-07:00

یک‌بار زیر پای ذبیح علف سبز شد؛ چند سال منتظر یکی بود. ذبیح علف‌ها را کند و کشید و نئشه شد.

بازخوانی-یک‌داستان‌هشت‌متری

2011-09-28T19:44:00.000-07:00

از نظر شاعر
فقط این کلید ِ
می‌دونه
من چی کشیدم

گرما

2011-09-28T19:41:00.000-07:00

اگر چند سال بعد یکی ازم پرسید آن‌سال‌ها دنیا چطور بود بدون مقدمه بهش می‌گویم حتی ساعت نه صبح هم از زور گرما نمی‌توانستی از خانه بروی بیرون. مگر روزهایی که مجبور بودی. و من آن سال‌ها همیشه مجبور بودم. فرقی نمی‌کرد برای چی. یک روز برای دیدن کسانی که می‌خواستند بهم یاد بدهند چطور بنویسم، یک روز برای رفتن به پاسگاه هشتم، یا دادسرای سه‌راه آذری، یا خانه‌‌ء تو. حتی بهتر است بگویم این سال‌ها بعضی شب‌هایش از حتی دوازده ظهر تابستان هم گرما سگ‌تر بود. یک‌هو تمام تنت گر می‌گرفت و عرق می‌چکید روی کیبورد و هی لعنت می‌کردی، نه خورشید را، نه آفتاب را. خودت را. و کسی را که آن ایمیل را برایت فرستاده بود و تو نمی‌دانستی چه جوابی بدهی. و بعد همه‌جا جهنم می‌شد. حتی وقت‌هایی که برف می‌آمد. توی سرمای عید، که همه جای دیگری بودند جز جایی که من بودم، تو سرمای استخوان‌سوز اول بهار، موقع بیرون آمدن از لعنتی‌ترین ایستگاه متروی دنیا. چند روز بعد، دیگر هی تنم یاد گرفته بود گر بگیرد. ناخودآگاه. قبلا؟ نه قبلا این‌طور نبود. پوست می‌انداخت تنم، سرم. پوست می‌انداخت و فراموش می‌کرد چیزهایی را که آتشش می‌زدند. تازه وقتی یاد گرفت فراموش کند، دیگر نتوانست فراموش کند. و هی مدام دیگر نتوانست فراموش کند. یک‌بار دیگر پوست انداختن. وا دادن، معطل کردن، منتظر بودن، نبودن و یک آلبوم تک‌نوازی عود. طلوع کویر. قرار بود یک‌روز با هم برویم سفر. اگر جور می‌شد و بهم می‌گفتی کجا، بهت می‌گفتم کویر. جایی که گر بگیریم. بیشتر گر بگیریم. سال‌های سال بعد دیگر فکر کنم زندگی آدم‌ها جوری شده که امکان نداشته باشد یکی در عرض چند دقیقه، کل زندگیش به گا برود و ببازد و مثل گرگ‌های پیر وا بدهد عمر سگی‌اش را. اصلا تا چند سال دیگر مطمئنم چیزی وجود نداشته باشد که آدم‌ها بخواهند سرش با هم و با خودشان بجنگند. که بعد نیاز باشد فراموشش کنند. و با این‌حال اصلا نمی‌توانم حکم بدهم بعد‌ها، دنیا جای مزخرف‌تری از حالا باشد. من ده دقیقه‌ است که دارم می‌نویسم و ده دقیقه است که آینده است و ده دقیقه است که هیچ‌چیز تغییر نکرده و ده دقیقه است که من دارم از از تو نوشتن فرار می‌کنم. من دقیقا توی یکی از همان سال‌های کیری‌ای زندگی می‌کنم که آدم یک‌لحظه همه‌چیزش را می‌بازد و وقتی باخت بار و بندیلش را جمع می‌کند می‌رود یک شهر دیگر و سعی می‌کند دیگر فحش ندهد. من می‌روم توی خودم. شهر که نیست، چند تا ده‌کوره است پشت تپه‌ها و درخت‌های خشکسالی خورده، که فاضلاب کل تهران آب شرب یک عمر اهالی‌اش است. طاعون‌زده، مرگ‌زده، چرک‌مرده، با صورتک‌های آدم‌های ریقو و قوزی که حالا فقط دندان‌های‌شان باقی مانده. وقتی یکی می‌رود توی خودش، می‌رود یک‌جای بدتر. شاید چون من سر تا پا گندیده‌ام و چون توی جاهای بد چیزهای خوب وجود ندارند و چون توی جاهای بد کسی به من نمی‌گوید چرا بدم، یا چرا به اندازه کافی نمی‌خندم. یا چرا هیچ‌وقت بوی خوبی نمی‌دهم و چرا مجبورم می‌کنند یادم بماند، فراموش کنم، بدهم، پس نگیرم و سرم توی کار خودم باشد. توی خودم می‌روم. دست کسی را نمی‌شود گرفت، برد توی خودم. وقتی می‌روم آنجا فقط می‌نویسم و برای آدم‌های دور و برم مثل این است که از پله‌های برقی فرودگاه دارم می‌روم بالا، بروم توی هواپیما، و برای آشناها دست تکان می‌دهم و محض رضای خدا یک لبخند خشک و خالی هم روی لب‌هام نیست. قبلا این‌طور فکر می‌کردم. حالا حتی اگر دست هم تکان دادم، حتی‌تر، اگر خندیدم و خواستم حواس کسی را جلب کنم، کسی نیست آن پایین. کهنگی خسته می‌کند آدم‌ها را. می‌روند جایی که گرم نباشد، شب نباشد. اصلا می‌روند همین‌جوری. مگر همین‌جوری نیامده بودند؟ آن سال‌ها، سال‌های همین‌جوری بودند. و هر ثانیه برای طولانی‌تر شدن ثانیه‌ء بعدی خودش را می‌کشت و ثانیه‌ها همین‌جور بی‌خود و بی‌جهت تلف می‌شدند و زمان از دست می‌رفت و با این حال بودند آدم‌هایی که از من می‌پرسیدند معتادم؟ گناه انتحار ثانیه‌ها، که هیچ‌کدام‌شان کافکا نخوانده‌اند و نمی‌دانند سلین در پاراگراف اول سفر به انتهای شب درباره‌ء پاریسی‌ها چه گفته است، می‌افتد گردن من. آن‌ها به حکم غریزه، می‌میرند؛ ثانیه‌ها. و به دنیای بعد از مرگ هم اعتقادی ندارند. همه‌‌ء این‌ها کافی است که سخت جان بکنند. زندگی عادی شده. فکرش را می‌کردی؟ این جنده‌ء پیر عادی شده دیگر. دست گذاشته روی دخترهای خوشگل. مشتری‌های ثابت. کسانی که وقتی ازشان شرافت‌مندانه‌ترین درخواست‌ها را می‌کنی، رد می‌کنند، طوری که تو فکر می‌کنی، «فکر نمی‌کنند»، و بعد، مثل حالا، باید بگردی ببینی چه اسمی به بچه‌ای که توی شکم‌شان دارند بیشتر می‌آید. آدم‌های گه، یک طرف‌شان را بکر نگه می‌دارند برای روز مبادا. وقتی آن تکه‌ی تمیز‌شان را رو کردند، جذاب‌تر از همیشه می‌شوند. آدم‌های دیگر را وادار می‌کنند به فکر کردن. باید این را قبول کرد. زندگی عادی به همین گهی است. این‌جور است که خودت را به مردن می‌زنی ازت فرار کنند و از آن‌طرف قهوه می‌خوری که بیشتر بیدار بمانی. کار شرافت‌مندانه. برای این‌که فقط روی ثانیه‌هایی که مثل سگ مردند اسم بگذارم. وقتی حسابی توی این زندگی کم آوردم، به این ثانیه‌ها فکر می‌کنم. با این روزها حال می‌کنی؟ پاییز است. شاید باران ببارد. از این بابت معذرت می‌خواهم.

قدیمی

بازخوانی-بدون‌شماره

2011-09-18T18:19:00.000-07:00

مترسک‌ها
به تخم پرنده‌ها هم نبودند
از این بدتر که هر روز
روی‌شان می‌ریدند
در حالی‌که توی منقارشان
دانه‌های گندم قایم کرده بودند؟

با این‌حال
مترسک‌ها را
هر روز زشت‌تر از قبل می‌ساختند

خفه‌گی

2011-09-18T17:31:00.000-07:00

برای نوشتن باید عصبانی بود. تا چیزی این وسط ناگفته نماند. باقی وقت‌ها چیزی که آدم می‌نویسد، از گزارش ساده آب و هوا هم احمقانه‌تر است. چون یکی دارد با حال ِ خوش می‌نویسد و راحت‌تر می‌تواند دروغ بگوید. حتی اگر خیلی رئال بنویسد؛‌ بنویسد این کار را کرده و فلانی این حرف را زده. از این کس‌شرها. این‌جور دروغ گفتن‌ها که خیلی زناکارانه‌تر است. قبول کن که نگفتن واقعیت، فرار کردن از دروغ گفتن نیست. نگفتن واقعیت؛‌ می‌شود هر چیزی گفت تا فرار کرد از آن چیزی که واقعا هست. حالا اگر واقعاً چیزی نباشد؟ خب هیچی. کس‌ گفتن یک مدل دیگر هم دارد و اینجوری است که هیچی واقعاً نباشد و طرف آن‌قدر خوب بنویسد که این توهم را بردارد که واقعاً چیزی هست. و خیلی‌ها این توهم را بردارند که توی زندگی طرف واقعا یکی چیزی است.
آن جنگ با کلمه‌ها، وقتی با عصبانیت می‌نویسی چیزی تولید می‌کند که ارزش خواندن دارد. ارزش خواندن هم از آن مزخرفاتی است که باید اگر یکی ازش حرف زد یقه‌اش را بگیری که منظورت چیست؟ شخصی است ماجرا. ارزش خواندن یعنی وقتی نوشته‌ای فکرم را بریزد به‌هم. زیاد هم این حرف کلی نیست. باقی کس‌شر است. قبول دارم کس‌شر هم می‌تواند قشنگ باشد و طرفدار داشته باشد، یا یارو آنقدر بامزه‌بازی دربیاورد که آبم بیاید. بازی یک بچه با کیر سه ساله‌اش بامزه‌ترین اتفاق دنیاست. من یکی نمی‌خوانم این‌جور نوشته‌ها. با این‌که سال‌ها روزی هفت هشت بار همین‌جا تولید محتوای کس‌شر می‌کردم. نمی‌خوانم این جور وبلاگ‌ها را. حالا می‌خواهد طرف معروف باشد، خیلی‌ها دوستش داشته باشند. کیر. این جور وبلاگ‌ها بوی زنا می‌دهد از فرط کیری بودن. عصانیت هم وقتی پیش می‌آید که یکی در میان، یا دوتا در میان، اتفاق‌ها بد و خوب باشند. یکی بد، یکی خوب، دو تا بد، یکی خوب. جوری که آدم کلافه شود، نتواند عادت کند به هیچ‌چیزی. حالا همه اتفاق‌ها، بد است. مثل این‌که یک‌روز بروی دانشگاه، چهار ساعت ِ صبح عمومی داشته باشی. با استاد موسوی. بچه‌های بهشتی می‌فهمند از کدام زنایی دارم حرف می‌زنم. حالا اتفاق‌ها از آن جنس اتفاق‌هایی است که بعد از یک تعجب دنباله‌دار، می‌فهمی دنیا زوایای عجیب و غریبی دارد که حالا روشن شده. دنیا کش می‌آید، و این کش آمدن درست مثل این است که پا بگذاری روی گه. می‌دانم دارم چه می‌گویم. یک‌بار خودم روی گه ِ یکی پا گذاشتم و آن گه را وسیع کردم. مثل گوشت‌کوب رویش فشار آوردم و یارو از چهار طرف کش آمد. حرف‌های خوبی که آدم‌ها می‌زنند، تفسیر خوش‌بینانه همه اتفاق‌های بدی است که تا حالا افتاده. می‌فهمی این‌که می‌گویند خلقت چیز عجیب بی‌دروپیکری است برای این است که استعداد خوبی برای اتفاق‌های بد دارد، برای کش آمدن. اتفاق بد است کلا. این‌جور کش آمدن زندگی، بد است. مثل سگ می‌ترسی دیگر چشم‌هایت باز باشد و همه‌چیز را ببینی. می‌ترسی صبح که از خواب بیدار می‌شوی، باز یک خبر دیگر، باز یک اتفاق دیگر، باز یک روز ِ دیگر اصلا. من چند سال است شب‌ها بیدار می‌مانم تا صبح، تا حواسم باشد اتفاق بدی نیفتد. و این آدم را عصبانی نمی‌کند، خفه می‌کند بیشتر.

آن‌طرف‌دیوارهای‌بلند

2011-09-16T19:46:00.000-07:00

داشتم به این فکر می‌کردم که اگر این لعنتی‌ها تا چند دقیقه‌ دیگر من را از تراس نبرند بیرون، خودم را پرت می‌کنم پایین. دیگر توی جای به آن تنگی نمی‌کشیدم. دوست داشتم مثل ماشین‌های پایین پایم، راه بروم. اما نشسته بودم روی صندلی و زجر می‌کشیدم. توی ذهن مجسم کردم: اول باید سیگار را پرت می‌کردم توی خیابان، از روی صندلی پلاستیکی که فقط دم غروب‌ می‌شود رویش نشست جست می‌زدم سمت میله‌های سرد کهنه. و احتمالاً حین سقوط داد می‌زدم. بعدش دیگر یادم نیست چه اتفاقی افتاد. چون یکی شروع کرد خاطره تعریف کردن. فقط یادم می‌آید قبل از این‌که حرف بزند من واقعا می‌خواستم خودم را جایی گم و گور کنم. چون فکر می‌کردم وقتی دارم پرت می‌شوم پایین، آن‌قدر تمرکز ندارم خوب داد بکشم، وکل آن ماجرا بدون داد زدن ِ آخرش معنایی نداشت. فکر مزخرفی بود. برای این به ذهنم رسیده بود که داشتم تصور می‌کردم چطور می‌شود از آدم زمان و مکان را بگیرند. سر در نمی‌آوردم. یکی یک‌روز بهم گفته بود ماده‌ای هست که اولش با «سین» شروع می‌شود و بلد است این‌کار را بکند، یعنی مکان و زمان را از آدم بگیرد. سرم این‌جور وقت‌ها درد می‌کند. اما خاطره‌اش مال شمال بود، خاطره‌ای که تعریف کرد. یادم نیست کجا. گفت چیزی که من آن روز کشیدم زمان و مکانم را مالیده بود در ِ کونش و داشت توی ناکجاآباد، می‌بردم. گفت دو تا پک زدم. و دود سی ثانیه توی ریه‌ام سماع کرد.‌گفت توی آن حال کسی که روبه‌رویم بود انگار آنجا نبود. از چیزهایی حرف می‌زد که فقط ممکن است توی بزرخ مثل‌شان را ببینی. بعد من، یعنی میعاد، فهمیدم منظورش، منظور کسی که داشت خاطره تعریف می‌کرد، این است که یارو جور جدیدی به دنیا نگاه می‌کرده، جوری که تا حالا نکرده بود. برای همین انگار مال دنیای دیگری بوده. و یارو توی مغزش، تا آخر عمر چند ده ساله‌اش رفته و برگشته. بعد گفت، یارویی که حالش آن‌طوری بود و داشت برای دخول به جهنم، تمرین بیان و بدن و بی‌خیالی ِ تن می‌کرد، یک دفعه برگشت روبه‌روی من و سه چهار بار گفت من مُردم، من مُردم، من مُردم. و جوری گفت که انگار یکی دارد درباره‌ جنازه‌‌ای که روبه‌رویتان است حرف می‌زند. به همان کرختی صدای کسی که بیاید و یک‌دفعه به شما بگوید من زنده‌ام، من زنده‌ام، و یک بار دیگر،‌ این بار با کمی تردید از صحت گفته‌اش، باز بگوید، من زنده‌ام. درست زل‌زده به چشم‌های شما. به چشم‌های خمار شما. یارو بهش گفته بود من مُردم. و کسی که این حرف را می‌زد دیگر همان کسی نبود که روبه‌روی او بود، راستش یارو، واقعاً مرُده بود. چند ساعت بعد جلوی چشم‌های من ‌آنجایی که آسفالت را قلفتی کنده بودند، یک موتوری خورد زمین. و از درد داد زد.
اگر از من بپرسند جهنم چه‌جور جایی است می‌گویم همه‌ آن‌ لحظه‌هایی که زندگی کردم. اگر بپرسند چطور برای دخول به جهنم تمرین کرده‌ام، می‌گویم زندگی کرده‌ام. می‌گویم یک‌جای خودم را قلفتی کندم و از درد داد زدم. حالا کندم، یا کندند، یا کندی. هنوز دور و برم آدم‌هایی هستند که فرق این‌ها برای‌شان مهم است. می‌خواهند روی بدبختی‌شان اسم بگذارند، تا وقتی دارند آن را برای کس دیگری تعریف می‌کنند، حرف‌های‌شان به اندازه کافی تأثیرگذار باشد. بعد من همان‌جور که درد می‌کشیدم می‌دیدم چراغ گوشی‌ام روشن شده. اما گوشی‌ام خراب است. همین‌جوری بعضی‌وقت‌ها روشن می‌شود. کسی پیغام نفرستاده. جهنم این‌جور جایی است. جهنم همان لحظه‌‌ای است که فهمیدم روشن شدن گوشی دلیل دیگری دارد و صرفا آن انی نیست که منتظری خبری از خودش به تو بدهد. داشتم فکر می‌کردم همه این ماجراها برای همان چند دقیقه‌ای بود که جلویم خوابیده بودی و منتظر. من داشتم ور می‌رفتم با کلمه‌هایی که خجالت کشیده بودند ان‌شب کلی. چیزهایی نوشتم.از خودم عکس گرفتم. و تو بیدار، خوابیده بودی. حواسم به تو بود. همه این‌ها برای این اتفاق افتاد که آن چند دقیقه لعنتی حواسم به تو بود. که کلمه‌ها خجالت می‌کشیدند همه‌اش. یک ماه پیش وقتی همه‌ زندگی‌ام را ازم دزدیدند، از جمله لپ‌تاپم را، به این فکر کردم که عکس آن لحظه‌ تراژیک، تنها مثالی بود که می‌توانستم از تو بزنم، تنها شکلی که وقتی نگاهش می‌کردم بدون خیال‌پردازی به من می‌فهماند باید گه بگیرم در ِ همه این‌ها را، همه‌ این سال‌ها را، و او را. تنها تصویری که از یک مردن واقعی داشتم. از تو داشتم. دزدیدند همه‌چیز را. توی یکی از خیابان‌های این شهر. این چیزها وقتی از زور خستگی می‌خواستم خودم را بیندازم پایین جلوام بودند.
چیز دیگری که هی توی یادم بود، تصویر او بود. هنوز هست، بیشتر صداش، اما صورتش هم هست. با چشم‌های یک‌کمی چپش. موهای بور داشت، صدای دورگه،‌ لهجه‌اش شیرازی بود، فوتبال خوب بازی می‌کرد و هم‌سن من بود. هشت ساله که بودیم توی کوچه‌ باغ‌های شیراز یادم داد چطور قفل چوبی باغ‌ها را باز کنم، از درخت بروم بالا، انگور بدزدم و گوشه‌های باغ بشاشم. یادم داد می‌شود مارهای توی حوضچه‌های آب را، که اندازه‌ یک تسبیح بزرگ بودند از آب گرفت. حوضچه‌ها این طرف و آن‌طرف‌شان دیوار باغ بود و آب را بین زمین‌ها تقسیم می‌کردند. مارهای آبی را می‌گرفتیم، از گردن‌شان. باید می‌ترسیدیم از دندان‌های کوچک‌شان که مثل تیغ ماهی حال ِ آدم را می‌گرفت. حال ِ آدم را که نه، حال ِ دست ِ آدم را. بعد جلوی چشم‌هایم مارها را می‌کشت و جرشان می‌داد و باهاشان چیزی درست می‌کرد مثل تسمه. و می‌چرخاند دور انگشت‌هایش و می‌خندید و موهای طلایی‌اش توی آفتاب مرده بعد از ظهر می‌درخشید. با هم بزرگ شدیم توی همان تابستان‌های بلندی که می‌رفتیم شیراز. یا اصفهان. هایده‌باز بود. تا همین یک سال پیش هر وقت هایده گوش می‌دادم تصویر او می‌آمد توی ذهنم. حالا دیگر ترجیح می‌دهم تصویری نیاید. این دست خود ِ آدم است که ترجیح بدهد یا کلا ترجیح ندهد. بقیه‌اش مهم نیست. داشتم درباره‌ مرگ حرف می‌زدم؟ این‌که مکان و زمان چطور می‌روند؟ چطور آدم به گا می‌رود و نمی‌داند چطور از چند تا چیز که خفه‌اش کرده‌اند با هم حرف بزند؟ داشتم از این‌ها حرف می‌زدم. از حرف نزدن، فرقی نمی‌کند این حرف زدن‌ها، با حرف نزدن‌ها. بلکه ته‌اش آدم وقتی چیزی می‌نویسد حالش از اول هم بدتر می‌شود. این‌جور وقتی چیزی را نگه می‌داری توی سرت، حتی بدترین اتفاق ممکن را، روزی انتظار داری کسانی را شگفت‌زده کنی. روی ِ سیاه زندگی‌ات را نشان‌شان بدهی و بعد ازشان درخواست‌های شرم‌آور کنی. می‌خواهم بگویم همه‌ این حرف‌ها کس‌شر است. درباره هیچ‌چیز نباید نظریه‌پردازی کرد. فقط باید چیزی را روایت کنی که دوست داری قایم‌اش کنی. من بدم می‌آید از هرچیزی که تو این مدت قایم کردم. از قایم کردن دیگر انم می‌گیرد. انگار از خودم هم چیزها دارند کم کم دور می‌شوند. توی آن تنهایی پرانتظار پرتوقع نکبت. که با وسواس تمام دوست دارد روی چیزها اسم بگذارد. مهم این است که ترجیح می‌دهی یا نه. من این روزها کلا ترجیح نمی‌دهم. چون سخت گذشته، دور گذشته، و احمقانه و وحشیانه گذشته این روزها. چون کسانی را از دست دادم، به بدترین وجه. و ادبیاتم را هم از دست دادم و پیش خودم گفتم نکند دیگر نشود چیزی نوشت از کسانی که از دست‌شان داده‌ام؟ نوشتن اگر به این درد نخورد، چی؟ باید رید روش. این مدل نوشتن، که کس‌ گفتن محض است، چیزی بیشتر از این نباید داشته باشد. دنیا، کل دنیا کُس است اصلاً. حداقل باید از کسانی که از دست‌شان داده‌ام بنویسم. از توی موبور، با صدای دورگه‌ات، و چشم‌های چپت. که دوستت داشتم. اما هیچ‌وقت دلم برایت تنگ نشد. چند سال بود ندیده بودیم همدیگر را؟ چهار سال؟ سه سال؟ دور بودیم. دوری دلیل کافی برای درست شدن تراژدی است و گه خوردن به انسانی‌ترین روابط. دوری دلیل کافی برای کسی است که وقتی به اینجایش رسیده و می‌خواهد خودش را از جایی پرت کند پایین رو به آدم دیگری بگوید من مُردم. کسی می‌گوید من مردم که باورش شده باشد کسی مرده. توی این چند وقت، دو بار باورم شد دو نفر مرده‌اند. شبی که برای دومین بار باورم شد کسی مرده، چیزی تکان خورد توی سرم. چند میلی‌متر. یک‌دفعه همه‌چیز پرید از سرم. به کسی که مرده بود، فکر کردم. هیچی‌ یادم نیامد چون همه‌اش داشتم با خودم می‌گفتم مرد، مرد. آدم درباره‌ کسی که مرده چطور می‌تواند حرف بزند؟ لابد او چند شب پیش وقتی داشت گوشه‌ خیابان جان می‌داد، کسی که بهش چاقو زده بود زیر لبش بلند گفته: اون مُرده. انگار که دارد درباره جنازه‌ای که جلوی چشم‌تان است حرف می‌زند. شرط می‌بندم اگر خودش جان داشت می‌گفت من مردم، و سه‌بار تکرار می‌کرد. چون دنیا را جور دیگری می‌دید. و موهایش بور بود. شاید بیشتر می‌گفت من مردم، بیشتر از سه بار. آنقدر می‌گفت تا خون برود تو کبدش و خفه‌اش کند. شاید توی این سه چهار سالی که ندیدیم هم‌را، و دیگر هم نمی‌بینیم، چند بار گفته من مردم. اما کسی نفهمیده دارد راجع به چی حرف می‌زند. فکر آن لحظه‌ لعنتی جان کندن، آن درد، آن درد لحظات آخر، آن خون، آن همه حرف، فریاد. دیگر هیچ‌وقت نمی‌روم بالای گلدسته امام‌زاده‌ای که توی روستای‌مان ساخته بودند.
آن روزها گذشتند. و کس ِ غرببی را دیگر ندارم من. کسی که یادم داد چطور می‌شود پرید آن‌طرف دیوارهای بلند.

بازخوانی

2011-08-12T16:01:00.000-07:00

مثل آدمی که انتظار نداشته فیلم اینجا تمام شود. همین‌جور میخ نشسته روی صندلی سینما و تیتراژ را ناباورانه نگاه می کند. ذبیح همیشه این مثال را می‌زد. روی ناباورانه‌اش همیشه تأکید می‌کرد.

2011-08-12T15:56:00.000-07:00

متوجه است؟ فکر می‌کند من احمق شده‌ام. برای این‌کار شواهد کافی دارد: این‌که من چیز بزرگی را گذاشته‌ام کنار. گذشته‌ام را. و بهش گفته‌ام آره، تولد خیلی با مرگ فرق دارد. کاش می‌دانست به اتفاقی که توش جنینی مرده به دنیا بیاید دیگر نمی‌گویند تولد. همان لحظه فراموشش می‌کنند. یا اگر بیشتر از این از دست‌شان برآمد، اسمی را که برایش انتخاب کرده بودند روی بچه‌‌‌ء دیگری نمی‌گذارند. حتی بهش گفتم مرگ هم با مرگ فرق دارد. او فکر می‌کند من برای این‌که این حرف‌ها را می‌زنم احمقم. و اگر می‌گوید احمق برای این است که یک‌روز بتواند برایم عطری را که به تنش می‌زند پُست کند. اما این چیزی را تغییر نمی‌دهد. هیچ‌چیز تغییر نمی‌کند دیگر. متوجه است؟

حتی همان سال‌ها، خارج از سطرهایی که خوانده بودم و صفحاتی که ورق زده بودم، چیزی از دوست داشتن نمی‌دانستم. می‌دانستم کار پرزحمتی است، همیشه آخرش به گه کشیده می‌شود، و همیشه یک نفر هست که بیشتری از آن‌یکی بدبخت شده. توی کتاب‌ها البته ننوشته بود بعد از این‌که یکی بدبخت می‌شد چه اتفاقی می‌افتاد. ننوشته بود مثلاً می‌رود خودش را می‌کُشد، هر شب توی بار تا خرتناق عرق می‌خورد، می‌افتد دنبال زن‌ها، یا باز درگیر آدم دیگر می‌شود. من نمی‌دانستم آدمی که بدبخت شده، وقتی بزرگ شد چکار باید بکند. باید گذشته‌اش را مرور کند یا این‌که آدم دیگری بشود. من غیر از این چیزی نمی‌دانستم از دوست داشتن. این‌ها کافی بود که حالم از این مدل زندگی به‌هم بخورد. کسی که توی سرش نقشه‌های بزرگ دارد مگر احمق است که خودش را بدبخت کند؟ بعد فهمیدم زندگی یعنی همه‌چیز ممکن است، و حتی بیشتر از این، غیرممکن‌ها از ممکن‌ها ممکن‌ترند. حتی وقتی آرام‌آرام نقشه‌های بزرگم را فراموش کردم و خواستم معمولی باشم، شکل کتاب‌ها بودم. برای همین هیچ‌وقت نتوانستم به کسی واقعاً حس خوبی بدهم. چیزهایی که توی قصه‌ها خوانده بودم فقط بلد بودند افتضاح به بار بیاورند. این‌که کسی به من می‌گفت دوستم دارد و من از یک تنهایی عمیق حرف می‌زدم، کثافت‌کاری محض بود. یا از لبخند‌های کوچک، شکست‌های گنده می‌ساختم، و بعد تلاش می‌کردم آن‌را با فلسفه‌بافی توجیه کنم. تنها خوبی‌اش این بود که توی آن‌سال‌ها چیزی جا نگذاشتم. همه‌چیز یا واقعاً وحشتناک بود، یا من نبودم. و بدی‌اش این بود که نمی‌دانستم آخرش چطور می‌شود. مثل این بود که یکی از شخصیت‌های کتاب یک‌دفعه خودکشی کند و معلوم نشود آن‌شب، آن نامه‌ء عاشقانه را برای چه کسی می‌نوشته. ولی او متوجه نیست. و این‌که کسی متوجه نباشد مثل این است که من توی یک بشکه‌‌ء گه نفس بکشم. من به این‌چیزها فکر نمی‌کنم. من حتی به این هم فکر نمی‌کنم که با این‌چیزها تو را متوجه کنم. داستان تمام شده. باید مشغول بازی تازه‌ای بشوی.

این روز‌ها که باید بنویسم کون دنیا باید جر بخورد و همه‌چیز بزرگ‌تر شود. فکرم آزاد باشد. دست تو را گرفتم و با احترام تمام بیرونت کردم. جوری که حتی خودت هم نفهمیدی. ذهن باید عوالم دیگری را کشف کند. و با آدم‌های دیگری برخورد کند. و هی وقتی خواست از زندگی‌اش حرف بزند، از تو حرف نزند. مثل وقت‌هایی که آدم‌های مست را از بارها می‌برند بیرون، بردمت بیرون. وقتی هم داشتم دست تکان می‌دادم نفهمیدی. دنیای تو جای آدم‌های معمولی است. و دیوارهایش کوتاه است و همه شب‌ها ساعت ۱۲ می‌خوابند. جنگ فکر کنم دیگر تمام شده، آن جام زهر مادرقحبه را بده، که دیگر وقت، وقت حکومت کردن است. حکومت روی یک شهر جنگ‌زده، با دیوارهای بلند ِ‌فروریخته. برای همین کسی که گریه می‌کند، و کسی که منتظر است و کسی که باعث می‌شود کسی گریه کند و منتظر بماند به یک اندازه احمق‌اند. باید بروند گم شوند. همه‌چیز رئالیستی‌تر از این شده که من تو ولیعصر پیاده راه بروم و هی به گوشی‌ام نگاه کنم. مگر وقت‌هایی که پول نداشته باشم. پس این‌طور. امشب یکی زیر پل حافظ از من پول خواست. من حتی همان‌لحظه‌ای که دیدمش فراموشش کردم. می‌بینی؟ این‌ها نشانه‌ء خوبی نیست؟

یک‌روزانتحار-بدون‌شماره

2011-08-11T18:26:00.000-07:00

از دست‌هایت

شروع می‌کنم

دست‌هایت

تمام نمی‌شوند

2011-08-09T18:01:00.000-07:00

زنگ بزنم با هم قرار بگذاریم بیرون.
بعد دیگر برنگردیم هیچ‌وقت.
نیم ساعت دیگر، میدان انقلاب.

به‌کیر‌هایی‌که‌ام‌شب‌ریشه‌دواندند

2011-08-09T17:19:00.000-07:00

مثل قهوه‌ای بود که وقتی می‌خوریش عرق می‌کنی

او شدیداً تابستان بود

حتی یک‌بار گرمازده‌ام کرد

وقتی گفت سلام

او اسمی بود

که حتی صفحه‌ء‌ شناسنامه‌اش را هم

سوزانده بود

که یک‌روز

راحت برود شرق

و روز دیگر

راحت برود غرب

می‌دانست

شمال

مردهای سردمزاجی دارد

2011-08-09T17:06:00.000-07:00

من همان مداد سیاه کیری کافی بود. باید همه‌ء رگ‌های رنگی‌ات را می‌زدی جز آن‌که سیاه بود و از سر انگشت‌هات شروع می‌شد و می‌رسید زیر گردن‌ات. آخرش چه؟ می‌خواستی بگویی من رفتم و آن بیچاره هنوز مانده. هر روز توی وبلاگش می‌نویسد این چراغ هنوز سبز نشده که من هم بروم. خب برای نوشتن این‌ها همان مداد سیاه کیری کافی بود توی لیوان روی میزت. چیزی نمی‌خواستم، نباید می‌خواستی رنگ بگیرد مثلاً آبی شود یا هر چیزی جز سیاه. جز سیاهی که همه‌اش باران خورده و همیشه شب است. همیشه شب بود و کافی بود همان مداد سیاه کیری که یک‌روز بنویسی برای فلانی همیشه شب بود. خورشید که کیر من جاودانه در حلقش باد،‌ باید شب ۲۳ اردیبهشت آن سال، وقتی کشف کردم رگی سیاه داری که از نوک انگشت‌هات شروع می‌شود و می‌رسد زیر گلویت، گورش را گم می‌کرد. باید خدا یادش می‌داد هیچ‌وقت طلوع نکند، جلوی شبی به این خوبی. من مسئله‌ام با خدا، همین‌قدر ساده‌ است.

راه‌رفتن‌با‌عصا‌روی‌جراحت‌ ِ صندلی‌چرخ‌دار

2011-08-07T17:56:00.000-07:00

شخصیت‌ها:
عصا
صندلی‌چرخ‌دار
جراحت

صندلی چرخ‌دار جنگ شده، جنگ شده. همه‌جا جنگ شده. توی رادیو دارند کوپن اعلام می‌کنند. دیر بجنبی ته صف می‌رسد به آخر دنیا، می‌رسد پشت خطوط دشمن، می‌رسد به همین‌جایی که ایستاده‌ای. می‌دانستم، می‌دانستم این‌که هر روز صبح بلند می‌شوم، روغن می‌زنم به چرخ‌هام، عقب می‌روم، جلو می‌روم، می‌ایستم و خودم را توی آینه نگاه می‌کنم، الکی نیست. من حس می‌کردم از خیلی وقت‌ پیش که جنگ دیر یا زود شروع می‌شود و من مسئول پاهایی هستم که روی مین می‌روند. و دیگر رسالتم شاشی شدن زیر کون بوگندوی پیرمردهای از کار افتاده نیست.

عصا داری به اسم خودت می‌زنی این نکبت را. بحث کون‌گشاد‌هایی را که با وجود از دست دادن یک‌پا باز روی ویلچر می‌نشینند جدا می‌کنم؛ این‌ها همان‌هایی هستند که اعلان جنگ غافل‌گیرشان کرده. اصلاً از خدای‌شان بوده که همان روزهای اول جنگ تیری ترکشی چیزی بخورد به‌شان و ناقص شوند. آن‌ها فکر می‌کنند جنگ تا ابد طول می‌کشد. وگرنه عصا کفاف راه رفتن‌شان را می‌دهد. صندلی چرخ‌دار تجمل است. راه رفتن؟ شک می‌کنم به خودم. راه بروی؟ کجا؟ چه گهی بخوری؟ راه ببرم؟ بوی گند زیر بغل بگیرم که چه؟ اقبال آدم‌های یک‌پا به ویلچر، اغراق احمقانه‌ء خوبی‌های جنگ است. تنها خوبی جنگ این است که می‌فهمی امید کس‌شر محض است. امید دقیقاً آنجایی شروع می‌شود که دشمن دارد پیش‌روی می‌کند.

جراحت جنگ هم تعریف من است، و هم من را زیر سوال می‌برد. نمی‌دانم خوشحال باشم یا غمگین. جنگ من را به وجود می‌آورد. جای خالی انگشت‌های یک دست، یا پا، یا کور شدن چشم، یا فلج شدن. همه‌‌ء این‌ها یعنی من هستم. وقتی پیر شدم بهم می‌گویند از کار افتادگی. وقتی هم تازه باشم هیچ‌کس رغبت نمی‌کند نگاهم کند. دوست داشتم نباشم. ولی جنگ شده. جنگ بدون من چه معنایی دارد؟

صندلی چرخ‌دار منظور بدی نداشتم. می‌خواستم بگویم یک عمر داشتیم پیش‌بینی می‌کردیم امروز را. و حالا دقیقاً امروز با خودمان مسئله پیدا کرده‌ایم.

جراحت من بوی خانه‌ء سالمندان یا مکان‌های زیارتی یا بیمارستان نمی‌دهم. من در کون گلوله‌ها راه می‌روم و اگر به چیز جان‌داری خوردند داد می‌زنم و به دنیا می‌آیم. بنابراین می‌بینی که با خودم مسئله‌ای ندارم. خیلی روشنم، و برای همین ترسناک. پاها سایه‌ام را با تیر می‌زنند.

عصا پاها. پاهایی که از جنگ بر نمی‌گردند. چه فرقی دارند با پاهایی که از جنگ برمی‌گردند؟ فقط آن تسلسل احمقانه را هنوز توی وجودشان دارند. پاهایی که تکه‌پاره می‌شوند خوشبختند. آن‌ها دیر یا زود خودکشی می‌کردند. خواب می‌رفتند، سر می‌شدند و نمی‌گذاشتند دیگر خون به‌شان برسد. راه بروند؟ کجا؟

صندلی چرخ‌دار کجا ندارد. راه بروند، بروند توالت، توی پارک، زیر باد کولر، آن طرف خانه‌‌ء سالمندان. بروند اصلاً پای صندوق صدقات برای تمام شدن جنگ پول حرام کنند. اینش به من ربطی ندارد. همه‌‌ء چیزی که مرا راه می‌برد یک جفت دست، یا اصلاً یک دست خشک‌وخالی است. پا یک بهانه‌ء دراز است فقط.

جراحت برای عصا چه اهمیتی دارد کجا می‌برندش؟

عصا من دوست دارم بدانم من را می‌برند توی گه‌دونی و تکیه‌ام می‌دهند کنار آفتابه، یا کنار صندلی حصیری‌ای که رویش یک فنجان قهوه دارد سرد می‌شود. تو که اصلاً وجود ندارد، آمده‌ای رفته‌ای، فقط در این حد تخم داشتی که کار بدهی دست ما، برای تو نباید هم مهم باشد شب کونت را کجا می‌گذاری. میلیارد میلیارد سال است هر جایی که آدمی بوده، کونش گذاشتی. نه به ارض مریض رحم کرده‌ای نه به عرش اعظم. جاهایی رفته‌ای که فقط احمق‌های پاکی مثل فرشته‌ها اجازه‌ء رفتن دارند. انتزاع ِ محضی.

جراحت حتی رو تن تو هم می‌توانم بشینم.

صندلی چرخ‌دار شبیه مگسی. که روی ان بهتر نمی‌تواند بشیند.

جراحت روی آرزوهای آدم‌ها هم نشسته‌ام.

عصا کسی که داوطلبانه می‌رود جنگ دیگر آرزویی ندارد.

صندلی چرخ‌دار گفتم که جنگ شده، از قبل گفته بودم. این همه آدم رفته‌اند یک‌دفعه. کجا رفته‌اند؟ رفته‌اند جنگ دیگر. می‌روند که بی‌پا برگردند.

جراحت حوصله‌ء رفتن نداری سفارش کن جوری بشینم روی آدم‌ها که دیگر نتوانند برگردند و کون‌شان روی تو نیفتد یک عمر.

عصا باز خوش به حال صندلی چرخ‌دار. این روز‌ها شاعرها هم من را می‌گیرند دست‌شان. با این‌که جایی را ندارند بروند.

صندلی چرخ‌دار /به جراحت/ یعنی می‌کُشی‌شان؟

جراحت نه... کاری می‌کنم که جفت پاهای‌شان را از دست بدهند و نتوانند راه بروند.

صندلی چرخ‌دار چه فرقی می‌کند با قبل؟

جراحت فرقش این است که این‌بار وقتی از جنگ برمی‌گردند، شاعر شده‌اند.

عصا خب؟

جراحت شاعر همیشه توی جنگ است.

صندلی چرخ‌دار می‌بازد.

عصا ولی همیشه می‌جنگد.

آگهی

2011-08-02T18:57:00.000-07:00

ذبیح می‌گوید داستایوفسکی کتابی نوشته درباره‌ء پوشکین به اسم Discours sur Pouschkine. از چند نفر پرسیدم اطلاعات دقیقی نداشتند. اگر کسی این‌جا را می‌خواند و می‌داند این کتاب به فارسی ترجمه شده یا نه، به من ایمیل بزند یا در همین پست کامنت بکارد و یا اگر زحمتی نبود هم‌خوان کند.
iliamahan@gmail.com

یک‌روز‌انتحار-بدون‌شماره

2011-08-02T18:42:00.000-07:00

هر شب
روی سرم
ماشه می‌کشم
تا خواب ببینم مرده‌ام
صبح روز بعد
سرم را مچاله می‌کنم
می‌اندازم دور
- این طرح هم
مزخرف از آب درآمد

بازخوانی-بدون‌شماره

2011-08-02T18:07:00.000-07:00

شهر را
از روی آن بلندی
نشان هم می‌دادیم
او گفت
«حالا توی خانه‌ای حوالی آنجا
خوابیده است.»
و با انگشت جایی را نشانم داد

من گفتم
حالا باید من و او در خانه‌ای حوالی آنجا
با هم می‌خوابیدیم
و با دست...
با دست شقیقه‌هایم را فشار دادم

این‌هاتصاویری‌است‌که‌شاید‌یک‌روز‌شعرشان‌کنم

2011-08-02T17:30:00.000-07:00

فکر می‌کنم هر روز، که گریه‌دارترین تصویر امروزم چه می‌تواند باشد. بعضی وقت‌ها مکث می‌کنم روی کسی، یا لحظه‌ای توی خیابان، توی خانه. به خودم می‌گویم که حالا، بدترین لحظه‌‌ء امروز است. و ثبتش می‌کنم. حالا بیشتر از هر چیز تصویر پیرمردی توی ذهنم است که یک عمر شوفر بود و صبح بعد از روزی که پسرش، که او هم شوفر بود، توی جاده تصادف کرد و رفت، تکیه داده بود به ماشین پسرش، توی حیاط خانه و گریه می‌کرد. یک دستش عصا بود، دست دیگرش روی صندوق عقب. تا حالا ندیده بودم کسی از ته دل ناله کند. صدای دنباله‌دار عمیقی است که راه نفس آدم را می‌بندد و کل دنیا را جارو می‌کند و می‌سپارد به باد. من که رفتم بغلش را بگیرم و ببرمش توی خانه، پشتش ایستاده بودم؛ مات و مبهوت. که چطور غم، می‌تواند پیرمرد سفید موی هشتاد ساله‌ای را بلرزاند.
×
اتوبوس توی ایستگاه ایستاد. عجله داشت. من توی اتوبوس نگاهم به پیرمردی افتاد که دو تا کارتون کوچک دم دستش بود و شیرینی‌پیچ‌شان کرده بود و توی ایستگاه ایستاده بود. همین‌که اتوبوس ایستاد دست برد زیر گره و هر دو تا را بلند کرد آمد طرف اتوبوس. آمد از در عقب سوار شود، جا نبود. من همیشه از در عقب سوار می‌شوم که حواسم به زن‌ها باشد. آمد در ِ جلو. راننده گفت برو عقب. کی حاضر است پیرمرد عینکی بددستی را سوار اتوبوس کیری‌اش بکند؟ مسافر باید سبک باشد، هیچی نداشته باشد با خودش. راننده که گفت برو عقب پیش خودم گفتم زیرت می‌خوابم اگر بگذاری سوار شود. می‌شناسم این مادرقحبه‌ها را. پیرمرد چند متر بیشتر با در عقب فاصله نداشت که راننده درها را بست و راه افتاد. کیرم توی انسانیت. من حرفم این چیزها نیست، تخصصی توی این‌جور زر زدن‌ها ندارم. چند سال پیش هم که راننده‌ء خط جمهوری ونک، افغانی‌ها را سوار نمی‌کرد و توی روی‌شان فحش می‌داد و می‌خندید اعتراضی نکردم. و هنوز هم دارم مثل یک حیوان زندگی می‌کنم. چیزی که ذهن من ثبتش کرد، نگاه پیرمرد بود؛ نگاه بهت‌زده‌ء پیرمرد وقتی اول صدای بسته شدن درها را شنید و بعد با چشم‌هایش اتوبوس را دنبال کرد که ولیعصر را می‌رفت پایین. خوب نگاهش کردم. چشمم را می‌زد، گلویم را چسبیده بود، ولی نگاهش کردم. از جایش تکان نخورد، حتی فحش نداد، حتی بارهایش را زمین نگذاشت و حتی یک‌لحظه نفس هم نکشید. فقط مبهوت بود و به در جلوی اتوبوس نگاه می‌کرد. می‌خواهم بگویم هیچ مادرقحبه‌ای به آدم‌ها، به حتی راننده اتوبوس‌ها یاد نداده چطور باید بروند، و چطور بروند که طرف مبهوت نشود یا اگر شد حداقل بارهایش را بگذارد زمین.
×
راننده‌ء اتوبوس وسط جاده نگه داشت. با نسیم عجله‌ای خداحافظی کردم و رفتم پایین. نزدیکی‌های قم بود. وسط جاده، شب. تعادلم را از دست داده بودم. ساعات بدی بود. احمقانه بود. سیگار روشن کردم و آنقدر رفتم که به یک پل هوایی رسیدم که زیرش نیمکت بود. نشستم روی نیمکت. وقتی می‌نشینم، من هر وقت می‌نشینم سرم شروع می‌کند به خاطره‌بازی. باید همیشه بروم، همیشه باید راه بروم تا پاهایم را فراموش نکنم و تا بگذارم بعضی‌چیزها آرام‌آرام فراموش شوند. چند ساعت چرخیدم آن اطراف. رفتم توی شهر، توی حرم، ذکرشمار خریدم، ذکر گفتم. پای قبر منتظری رفتم و خنده‌ام گرفت که این جماعت از مرده‌ء منتظری هم می‌ترسند. نه سنگ قبر دارد، نه چیز محترمانه‌ای: یک مکعب مستطیل سیاه پلاستیکی درست کرده‌اند که مردم مثل احمق‌ها می‌نشینند، دست می‌گذارند روش و فاتحه می‌خوانند. نیم متر آن‌طرف‌تر، قبر شیک و شیشه‌ای و مقدس بهجت است. مردم با خیال راحت‌تر پایش فاتحه می‌خواندند. از این ریزه‌کاری‌ها گذشتم. توی حرم، یکی که هفت‌ هشت سالش بیشتر نبود و عراقی بود داشت دعا می‌خواند بلند. کنارش نشستم و سرم شروع کرد خاطره‌بازی. خاطره‌هایی به زبان فصیح عربی. و مرور تجربه‌های عرفانی، و لحظات مجردی که تا همین یک سال پیش کم نداشتم ازشان. ثبتش کردم. ساعت سه ونیم صبح ترمینال جنوب بودم و چند ساعت بعد جایی دراز کشیده بودم و یکی داشت بیخ ِ گوشم تنبور می‌زد.

عنوان،چندسطرازیک‌شعر

بازخوانی-بدون‌شماره

2011-07-30T18:25:00.000-07:00

صبح شد
التفات نکردم.

شب که شد
متوجهش شدم
شب ماند
شب گایید شاعر را

هرجورراحتم

2011-07-30T16:54:00.000-07:00

صبح شش خوابیدم، ساعت نه بیست بار از محل کار زنگ زدند بهم، بیدار شدم، خوابیدم. جواب ندادم. سیریش ان. کسی که باید زنگ می‌زد زنگ زد، گوشی را برداشتم، گفت سریع بیا، دیر شد. دیر شده بود. سریع رفتم. دیگر نخوابیدم. آدمی که کونش سوخته سریع می‌رود که سریع کارهایش را انجام بدهد و سریع بیاید خانه بخوابد. هم‌چنین آدمی که تنهاست. نه و نیم رسیدم. پلاتوی باباوند، زیرزمین یک ساختمان کیری، مثل همه‌ء ساختمان‌های اینجا. دیالوگ‌نویسی؛ سه ساعت. مدرس استاد فلان. با عینک بیضی، درست مثل مال من. سه ساعت دیالوگ، مکالمه، بحران، نمایش. مکالمه یا دیالوگ؟ کدام؟ دیالوگ، قطعاً دیالوگ. استاد می‌پرسد ساعت چند است و می‌گوییم چند است و می‌گوید چند دقیقه استراحت کنیم. من کلاه گذاشتم سرم چون موهام وقتی بیدار شدم به گا رفته بود و نمی‌توانستم جز کلاه گذاشتن گه دیگری بخورم. عجله داشتم. گرمم بود، سیگار نداشتم. به کسی که بهم زنگ زده بود گفتم سیگار؟ گفت یکی دارم، منظورش همانی بود که گوشه‌ء دهنش بود. پریدم بیرون. دویدم وسط خیابان، گرم بود، از روی میله‌های وسط خیابان پریدم، یک‌بار، دو بار، رسیدم دکه‌ء آن‌طرف خیابان، سیگار خریدم. روشن کردم. گفتم این‌بار از خط عابرپیاده بروم. رد شدم. زن‌ها توی بی‌آرتی، مخصوصاً آن‌هایی که روی صندلی پشت راننده یا به طور احمقانه و تأثرآور روی پله‌ها نشسته بودند نگاهم کردند. نمی‌دیدم‌شان. مثل آفتاب، چون کلاه سرم بود. رسیدم آن‌طرف خیابان. یکی از دخترهایی را که همین چند دقیقه قبل تو کلاس بود دیدم که دارد می‌رود. کلاس تمام نشده بود ولی داشت می‌رفت. آنقدر خوشگل بود که تخم نمی‌کردی بروی بهش دست بزنی، چون می‌ترسیدی دود شود برود هوا و مثل یک بختک تا آخر عمر وبار تقدیر گهت باشد. خوشم آمده بود ازش. فقط من و او توی کلاس عینک داشتیم، و استاد فلان. که حرف‌های مهمی‌ می‌زد. گفتم گور باباش. این‌کاره نیست. حالا هم دارد لابد قرار می‌گذارد ساعات کیری بعدی‌اش را چه‌طور بگذراند، با کی. رفتم دوباره توی پلاتو. برای کسی که بهم زنگ زده بود نسکافه گرفتم. فشارش افتاده بود، چشم‌هاش گود رفته بود، هی سرش را با دست می‌گرفت، ترسناک شده بود. استاد فلان یک‌بار توی کلاس گفت چیزیته؟ رفیق ما گفت نه. راست گفت. چیزیش نبود. شب قبل نخوابیده بود فقط. یا کم خوابیده بود. با هم داشتیم روی یک نمایش‌نامه کار می‌کردیم. بهش سیگار دادم، نسکافه را خوردیم. فحش داد. ریخته بود روی شلوارش. لیوان سوراخ بود. ریخت زمین. فحش داد. بیشتر از این نه. تا آخرش خورد. سیگار کشید، گفت این احمق‌ها برای چی می‌آیند توی کلاس‌های تخصصی؟ راست می‌گفت. احمق‌هایی که هیچی حالی‌شان نیست چرا می‌آیند سر کلاس‌های این‌جوری؟ مادرسگ‌ها سوال‌های کیری می‌پرسند، به خودشان اعتماد دارند، اغلب‌ زشت‌اند، توی‌شان باد است، خوب می‌شود بهشان رید. چون احمق‌اند. راست می‌گفت. استاد فلان داشت آن‌گوشه تنها برای خودش سیگار می‌کشید.
از محل کار زنگ زدند باز. حالی‌شان نیست وقتی دوبار جواب نمی‌دهی به تلفن، لابد نمی‌خوای جواب بدهی. این مادرقحبه‌ها این‌چیزها حالی‌شان نیست. چون فقط کاری را که به‌شان گفته‌اند بکن می‌کنند. به‌شان می‌گویند زنگ بزنید به آقای میعاد، هر جور شده پیدایش کنید، کونش را پاره کنید و هی زنگ بزنید. وظیفه‌ء نصف مردم دنیا پاره کردن کون نصف دیگر است. حالی‌شان نیست ساعت ۸ صبح من تازه می‌خوابم، و باز تکرار می‌کنم که نمی‌فهمند نباید بیست بار پشت سر هم، دقیقاً پشت سر هم به کسی زنگ زد. خودم زنگ زدم. همان خانم گوشی را برداشت. کلکش کنده بود. گفت الان می‌تونین حرف بزنین؟ توی دلم گفتم نگاش کن، چوب کرده توی کون من و می‌گوید حالا می‌تونین حرف بزنین؟ گفتم حتماً می‌تونم که دارم حرف می‌زنم. وصل کرد به مدیر. مدیر با من کار داشت. مدیر جواب نداد. خانم گفت دوباره زنگ می‌زنم. گفتم سر کلاسم. گفت خب. گفتم خودم زنگ می‌زنم، گفت یادتون نره، تشکر کردم و گوشی را قطع کردم. این یک مکالمه بود. یه مکالمه‌ء احمقانه. بین من، و کسی که می‌خواهم برایش کار کنم، بین من و یک منشی، یک منشی احمق که وقتی بهش می‌گویند شماره‌ء فلانی را برایم بگیر، حتی اگر طرف مرده باشد، باز زنگ می‌زند. منفعل بودم، چون خسته بودم. همین؟ چون همه‌اش گوز گوز است،‌ همیشه وقتی حق با من است مؤدب می‌شوم و حواس خودم را پرت می‌کنم. اشتباه این‌جاست که وقتی باید فحش بدهم فحش نمی‌دهم. و همه‌چیز برای همین کلی طول می‌کشد و انم را در می‌آورد. دلم می‌سوزد برای طرف. بی‌خود عصبانیم را می‌خوردم. چرا؟ از پلاتو زدم بیرون. توی خیابان،‌ زنگ زدم پژوهشگر. گفتم من فلانی‌ام، سیم‌های عودمو عوض کردم، و طرف کاسه و دسته را هم جلا داده، رنگ زده. چسب‌های سی و دو کنده شده‌ان، اگه امروز می‌آین کلاس، یه سر بیام پیش‌تون، درستش کنیم. گفت نه عزیزم امروز نمی‌آم. گفتم پس، فردا می‌بینم‌تان. گفت باشه عزیزم. بعد رفتم سر کار. توی آسانسور کلاهم را برداشتم. گرم بود. توی شیشه نگاه کردم خودم را. همه‌ء خستگی‌ام ریخته بود بیرون. روی لباس و صورت و چشم‌ها و صدام. کلاه را گذاشتم توی کیفم. زنگ زدم. خانم منشی در را باز کرد. نگاهش نکردم. گفتم سلام. گفت سلام. رسیدم به اتاق مدیر.
گفت خب؟ ساعتی چند می‌گیری این‌جا کار کنی؟ خدای من! از این لحظه‌های کیری. که باید درباره‌ء پول با یکی حرف بزنم، چانه بزنم، دلیل بیارم، کم نیاورم، منفعل نباشم، توی کونم نرود. گفتم بین ۵ تا ۱۰. کیرم توی این زندگی. دیالوگ من و مدیر به همین سادگی داشت کش می‌آمد. گفت زیاد است، مثل احمق‌ها جلو را نگاه می‌کردم و زور می‌زدم خستگی این همه وقت نخوابیدن و مثل سگ کار کردن یکهو بیاد توی چشم‌هام و دست‌هام و صورتم و طرف بفهمد خسته‌ام و زودتر قال قضیه را بکند. گفت ۳. آدم وقتی همه‌‌ء محاسباتش به هم می‌ریزد چه گهی باید بخورد؟ ۳؟ یعنی یک‌سوم کیری چیزی که پیش‌بینی‌اش کرده بودم؟ ۱۰ کجا، ۳ کجا. ریدم توی ۳. گفت منصفانه هم هست. ماهی سیصد هزار تومن. گفتم نیست، روی بیشتر از این حساب می‌کردم. گفت بیشتر نمی‌تونم، محدودیت دارم. تعارف که نداریم با هم، داریم چونه می‌زنیم. مادر چانه زدن را گاییدم، کار و پول و تو و این زندگی گه بیایند بروند توی کونم. گفتم باید فکر کنم. کمه. نمی‌صرفه. رفتم توی بالکن سیگار بکشم. ریخته بودم به هم. آمد دنبالم. توی بالکن. گفتم سیگار؟ گفت نمی‌کشم. قبلاً می‌کشید. اگر سیگار را ترک نکرده بود مطمئن بودم به همان ۱۰ خوش‌بختی‌آور راضی می‌شد. بحث را عوض کردم که حالم را بیشتر از این به هم نزند وضعیت. برگشتیم تو. گفت یک‌ماه بیا، آزمایشی، کارتو ببینم. همه همین را می‌گویند. به‌تان می‌گویم همه، اغراق نمی‌کنم. همه می‌خواهند کار تخمی آدم را ببیند، آدم را تست کنند، ببینند بعدش چه می‌شود. می‌گویند خبرتان می کنیم. بعدش هیچ اتفاقی نمی‌افتد لعنتی‌ها. یا می‌گویند دست‌تان درد نکند، به شما نیازی نداریم. همکاری خوبی بود. یا بهانه می‌آورند که کم کار می‌کنی،‌ بازدهی‌ات کم است، و بنابراین همان ۳ی لعنتی‌ای که قبلا هم توافق کرده بودیم می‌شود حقوق ثابت شما. بین یک مشت گوسفند زندگی کردن، همان گوسفند بودن است. باید فوراً فرار کرد، کشید بیرون. گفتم پیش خودم، گه توی کار ثابت و حقوق ثابت، به دردسرش نمی‌ارزد. هر روز صبح بلند شوی بروی سر کار، به خانم منشی که کلی از روزهایت را با تلفن‌هایش به گا داده سلام کنی، با آقای مدیر و خانم معاون مدیر سلام کنی، بگویی سلامتی، بنشینی روی صندلی‌های تخمی، بخندی و کار کنی. همه‌ء این زجر کشیدن‌ها برای یک کار ثابت. ریدم توی هرچه ثابت است. فکر کردم بروم ژاندارک، باز بروم توی کافه کار کنم. علی رفته بود آنجا و سر حرف را باز کرده بود و بهش گفته بودند کافه‌من می‌خواهند. علی خودش کافه کا کار می‌کند، بعد چون حالش زیاد دست خودش نبوده عکس من را با ریش و پشم و خیلی خوشگل و خواستنی به‌شان نشان داده گفته این هست، کار هم بلده، پسر خوبیه. آن‌ها هم خوش‌شان آمده. عین خواستگاری. کرمش دوباره افتاد توی کون من. کار توی کافه. کار توی کافه، کافه، کافه. بروم کس خوار دنیا، کار کنم، لذت ببرم، برینم به زندگی‌ای که یک گله آدم برایم آرزویش را دارند. بروم کافه که هی روزهای گذشته را مرور کنم. به آقای مدیر گفتم من می‌رم، فکرامو می‌کنم بهتون خبر می‌دهم. همان وقتی که فهمیدم سیگار نمی‌کشد تصمیمم را گرفته بودم. آدم‌هایی که یک‌دفعه یک چیز را یک آدم دوست‌داشتنی را ترک می‌کنند آدم‌های خطرناکی‌اند.
رسیدم خانه. آدم همیشه مجبور است برگردد. خستگی مفرط وحشی. همه‌جا. عرق کرده بودم. سازم را برداشتم، کوک کردم. سیم‌هاش را تازه عوض کرده‌ام، هی از کوک می‌افتد، هی باید کوکش کنم، روزی چند بار. ناخن‌هام را گرفتم. می‌خواستم درد سایش گوشت سرانگشتم را روی سیم‌های تازه‌ء زبر، حس کنم، پینه‌های سرانگشت‌هام دوباره در بیاید. من توی جلسه‌ها یا وقتی سر کارم با دندانم بکنم‌شان. تف کنم بیرون. یاد این افتادم که چقدر بدبختم. این همه آدم کس‌شر دور و برت را بگیرند، از تو تصوری داشته باشند و هی آن را به رُخ‌ات بکشند، همه دنبال این باشد که کون آدم بگذارند، دردهای تخمی‌شان را برینند روی صورت من، همیشه هر وقت خواستند کنارشان باشی و از قضا باشعور و فهمیده هم باشی. دوست‌شان داشته باشی. بعد آخرش هی وقتی دارم سازم را کوک می‌کنم و کوک از دستم در می‌رود به‌شان فکر کنم و ته دلم بگویم همه‌شان یک گه‌اند. که کلمه‌ها، همین کلمه‌های مادرقحبه دیگر جنده شده‌اند، پوسیده‌اند. دیگر نمی‌شود حتی باهاشان چیزی را توضیح داد، حتی نمی‌شود به آدم‌ها فهماند خسته‌ای، حوصله‌‌‌ء مزخرفات‌شان را نداری، و می‌خواهی بروی بشاشی و خداحافظ. نمی‌توانی وقتی از چیزی دلخورند، وقتی باز قاطی کرده‌اند و همه‌را مثل نواربهداشتی لای‌پای‌شان می‌ریزند دور، نمی‌توانی جلوی‌شان را بگیری و برایش توضیح بدهی دارند گه اضافی می‌خورند. این‌جور وقت‌ها فکر می‌کنم انگلی هستم که افتاده‌ام روی کسی و هی دارم ازش گدایی می‌کنم. گدایی پر کردن جایی تو زندگی‌ام‌، که مدت‌هاست خالی مانده. ساز را که کوک کردم، درد سرانگشت‌هام را در آوردم، چقدر طول کشید؟ یادم آمد خوابم می‌آید و از امروز دیگر شغلی ندارم. وقتی به نهایت خستگی رسیدم فهمیدم اشکال کار اینجاست که فکر می‌کنم وقتی دو نفر به غایت به گا رفته باشند، این تفاهم بزرگ، برای دوستی و دوست‌داشتن کافی است. بعد دیدم نه. چشم‌های خمارت را باز کن و درست ببین. به گا بودن هیچ هم اشتراک خوبی نیست. آخرش همه‌چیز به هم می‌خورد. چون همه به گا رفته‌اند. طرف حوصله ندارد. عقده‌هایش را سر تو خالی می‌کند، کلمه‌ها هم پوسیده‌اند. و کلن همه‌چیز تخمی و به درد نخور است. از همه طرف، از همه‌ء آدم‌ها باید بخوری. خوابیدم. با این فرض که خوب شد دیگر خانم منشی‌ای وجود ندارد و کسی صبح‌ها بیدارم نمی‌کند.
هنوز به آقای مدیر جواب نداده‌ام. سه ساعت دیگر خانم منشی شروع می‌کند زنگ زدن، آقای فلانی، آقای مدیر باهاتون کار دارن. من باز جوابش را نمی‌دهم، می‌گذارم بیست بار زنگ بزند. بعد خودم به آقای مدیر مسژ می‌فرستم که مدیر جان، نمی‌صرفه برای من این کار. ممنون برای این مدت. بعد دوباره فکر کنم، به زندگی‌ام، با خودم بگویم این همه سختی کشیدن، سماجت کردن، این همه عرق ریختن و به گه خوردن، همه‌‌ء این‌ها نشانه‌‌ء این است که دارم برای خودم و جوری که فکر می‌کنم درست است زندگی می‌کنم؟ آدم‌ها این‌جور وقت‌ها زودتر و بیشتر می‌میرند.

لذت‌ ِ خواندن

2011-07-30T16:47:00.000-07:00

«نه درازی باریک بود و نه کوتاهی خُرد، بل که میانه‌ء این هر دو بود: راست‌اندامِ تمام‌پُشت. رویی داشت نه گِرد و برآمده چون رویِ فربهان و نه خشک و نِزار چون رویِ نحیفان، بل که روی‌گِردِ به قاعده بود: سپید و روشن و لطیف. چشمی داشت سپیده‌ها سپید و سیاهه سیاه، مُژگانی راست به هم دررُسته، دراز و بسیار. انگشتانش، هم از آنِ دست و هم از آنِ پای، درشت و بزرگ. کف‌هایِ وی نرم چون حریر بود و چون از جایِ خود برخاستی و می‌رفتی، از چُستی همانا که مرغ بود که می‌پرید. و در میانِ دو کتفش، مُهرِ نبوّت بودی. و او خود خاتَمِ پیغامبران و مِهترِ عالَمیان بود و در سَخا از همه بهتر بود و در شَجاعت از همه بیشتر بود و در فصاحت از همه نیکوتر و تمام‌تر بود و در عهد و پیمان از همه درست‌تر بود و در خوی و خُلق از همه نیکوتر بود و در تعیّش با مردم از همه بزرگ‌تر. بر بدیهه، چون وی را بدیدندی، از وی هیبت داشتندی و چون با وی مُخالَطَت کردندی، وی را چون جان و دل دوست گرفتندی. نه پیش از وی، مثلِ وی کسی توانستندی دیدن و نه بعد از وی، کسی مثلِ وی تواند یافتن.»

سیرت رسول‌الله/رفیع‌الدین اسحاق‌ ابن محمد همدانی/ویرایش متن: جعفر مدرس صادقی

2011-07-29T10:44:00.000-07:00

خوش‌حالی‌های کوچک
خوشی‌های کوچک
همه‌اش
از این کس‌شر‌ها
دل‌خوشی‌های همین‌جوری
صبح تا شب
ریدم به خوشی‌های کوچک

خبر ِ فوری

2011-07-28T03:38:00.000-07:00

ایمیل: داروی محرک جنسی، دارای مجوز از وزارت بهداشت جمهوری اسلامی.
گیرنده‌ء تبلیغ: سیگاری، با دردهای عجیب و نکبت‌های بی‌شمار، در اتاقی سه در چهار متر، و سقفی کوتاه.

همشهری الف

2011-07-28T01:39:00.000-07:00

الف/ مجله‌ی هنر و ادبیات همشهری
شماره‌ی اول منتشر شد/ از کتاب‌فروشی‌ها و کیوسک‌های مطبوعاتی بخواهید

فیلسوف روایت می‌کند/ درباره‌ی ترنس مالیک و آثارش
شرمنده؛ من یک آدم شهری‌ام/ مصاحبه‌ی کنت جونز با وودی آلن
از همه چیز داستان می‌سازم/ درباره‌ی دیوید ممت و آثارش
تاریکی در صلات ظهر/ مصاحبه‌ی اد بردلی با باب دیلان
راوی سایه‌ها/ درباره‌ی بولگاکف و آثارش
المپیک هنر معاصر/ درباره‌ی فرانتس وست و دوسالانه‌ی ونیز
سینمایی‌ها از تئاتر چه می‌خواهند؟ / دیدگاه اهالی سینما و تئاتر در این باره
کن پایتخت سینمای هنری / پرونده‌ای درباره‌ی ادوار مختلف جشنواره‌ی کن
شرق در برابر غرب / پرونده‌ای درباره‌ی سینمای کره و پارک چان‌ووک
نوایی از آسمان / گفت‌وگو با داریوش پیرنیاکان
لیکو؛ شعر بی‌دروغ، شعر بی‌نقاب / درباره‌ی شعر بلوچ
نقدِ نقد / پرونده‌ای نظری درباره‌ی نقد هنری

راوی سایه‌ها، پرونده‌‌ء جمع‌وجوری درباره‌ء زندگی، آثار و نوشته‌های میخاییل بولگاکف،‌ خالق مرشد و مارگریتا است. با ترجمه‌هایی از مریم مؤمنی، آبتین گل‌کار و ... بیشتر از همه، صحبت درباره‌ء مرشد و مارگریتاست؛ اصلی‌ترین جنبه‌ء زندگی بولگاکف. شکل و شمایل سرویس ادبیات را دوست دارم؛ دوست دارم اگر چیزی درباره‌ء بولگاکف می‌خوانم، کسی چیزی هم درباره‌ء شعر لیکو نوشته باشد، درباره‌ء ادبیات سرزمین خودم. معجزه‌های ادبیات تمامی ندارد.
تاریکی در صلات ظهر مصاحبه‌ای است با جناب باب دیلان، که چند سال پیش هم ترجمه‌ای از ترانه‌‌ء آقای طبل‌زن را در صفحات اولین شماره‌ء رودکی گذاشته بودیم. هنوز هم بعضی‌ها معتقدند اگر حکمت خداوند جور دیگری مقرر می‌فرمود،‌ باب دیلان پیامبر آخر‌الزمان می‌شد.
شماره‌ء اول همشهری الف از دیروز روی دکه‌هاست.

2011-07-26T20:25:00.000-07:00

امروز صبح، خورشید بیرون نیامد از پشت کوه‌ها، خورشید نیامد. هوا ابری بود، ابر بود توی هوا، خیلی، ساعت هشت صبح بود ولی خورشید هنوز نیامده بود بیرون از آن پشت‌ها. من نشسته بودم توی بالکن، که ببینم می‌آید بیرون یا نه، خورشید، خورشیدم. باید می‌آمد بیرون، مثل همه‌‌ء روزهای قبل از بیست و سه‌ء اردیبهشت هشتاد و نه. باید که می‌آمد بیرون و خودش را نشانم می‌داد، مثل همانی که گفتم. باید می‌آمد که من بفهمم روز کی است، و او باید حتماً می‌رفت تا من به شب برسم و تا صبح برایش چیز بنویسم. امروز صبح ولی خورشید هنوز بیرون نیامده بود، نیامده است. جدی می‌گویم: نیامده است، باید می‌آمد تا حالا ولی نیامده، بپرسید از همه‌ء کسانی که ساعت هشت صبح امروز حوالی چهارراه کالج بوده‌اند، بپرسید، که باورتان شود خورشید، نیامد. من یاد تقویم افتادم، چون حس کردم یک‌دفعه پیر شده‌ام، دیدم خورشید امروز نیامد، درست مثل همه‌ء روزهای بعد از بیست و سه‌ء اردیبهشت... حالا رنگ دنیا صورتی است، خورشید چون نیامده و زرد نمی‌تواند باشد آسمان. صورتی بود، صورتی است حالا، و انتهای یک شب خیال‌پردازانه، جز رنگ صورتی، چه فاحشه‌ای می‌توانست باشد؟
روبه‌روی هتل پرشیا، توی بالکن نشسته‌ام. آنقدر خسته‌ام که نمی‌توانم بروم قهوه درست کنم. حس می‌کنم باید قهوه بخورم. قهوه‌های برزیلی، که هم خشکی دیده‌اند و هم تا به اتاق من برسند، از روی اقیانوس هم رد شده‌اند. با خودم گفتم قهوه‌های دوست داشتنی چند ده هزار کیلومتر را با هواپیما و کشتی و ماشین‌هایی شبیه لندرور قدیمی خودمان، کوبیده و آمده‌اند اینجا. یعنی توی آشپزخانه، پنج متر و سی‌چهل سانتی‌متر آن‌طرف‌تر از خودم. بعد من حاضر نیستم این مسافت را برود و دم‌شان کنم؟ آدمی را که از وطنش جدا شده چطور می‌شود شناخت و باور کرد؟ این آدم می‌خواهد خودکشی کند، چون از وطنش کنده و آمده توی اتاق من. توی اتاق من یاد امام‌رضا و آریاشهر و اصفهان می‌افتد، در حالی‌که توی کشور خودش نیاز نبود یاد چیزی بیفتد. چون خودش توی آن چیز بود. عاشق هم نمی‌توانست باشد، چون از اول تا آخر عمر توی یک مزرعه‌‌ء چند هکتاری بوده. این آدم تنها آرزویش این است که دم بشود، تا خلاص شود از این دردها. کسی هم نخوردش، نخورد. او همین‌که دود ازش بلند شود، مثلی سیگاری‌ها، می‌میرد. اه.
حوصله ندارم ادامه‌ء این پست تخمی را بنویسم. خورشید نیامده هنوز، و دیگر نمی‌آید. دیگر نمی‌نویسم ازش. نمی‌نویسم.
بشنو

.

2011-07-25T19:52:00.000-07:00

تو آن‌طرف
حرف می‌زنی
حواست نیست
این‌طرف
پُک‌ها
مدام عمیق‌تر می‌شوند

.

2011-07-25T16:29:00.000-07:00

آن‌قدر زیبا بود
که سکوت کردم

بازخوانی-بدون‌شماره

2011-07-25T15:50:00.000-07:00

حالا جای آن دامن صورتی
در باد
در باد و باران
من باید دور پاهایت
می‌پیچیدم

۶

2011-07-25T06:50:00.000-07:00

آه، چرا می‌باید
من تو را شگفت بدانم
در این جریان
که از شگفت بودن
همه‌چیزی
عادی می‌نماید؟
و گرنه تو عادی‌ترین موسمی
که می‌باید به چار موسم افزود.
و چشمان تو،
راحت‌ترین روزی که می‌توان برای زیستن تصمیم گرفت.

بیژن الهی

یک‌روزانتحار-بدون‌شماره

2011-07-24T17:06:00.000-07:00

«... و دیگر برنگشت.»
از یک روزی به بعد، هر وقت می‌خواستند از ذبیح حرف بزنند، آخر حرف‌های‌شان این جمله را می‌گفتند.

بازخوانی

2011-07-22T18:40:00.000-07:00

شاعر امروز فهمید
همه‌چیز زیر سر خورشید مادرقحبه‌ است
که چون خوشگله
و بدتر
چون می‌دونه خوشگله
هر روز صبح میاد از اون‌ور کوها
بیرون
که همه نگاهش کنن
بگن: «آآآووو!»
و خب
به همین سادگی
یه‌روز کیری دیگه شروع بشه

2011-07-22T18:33:00.000-07:00

ترک می‌کنی
یک‌روز

اول سیگار را
و بعد
مرا.

ألیس الصبحُ غریب؟

2011-07-20T18:03:00.000-07:00

ازقرار‌بارانی‌که‌بند‌نمی‌ا‌مد

2011-07-20T17:47:00.000-07:00

دیوانه بود
آمدم.
دیوانه شدم رفت.

2011-07-20T17:05:00.000-07:00

سایه‌هایم را، آدم‌هایم را یا از خودم راندم یا خودشان رفتند. در هر دو صورت هیچ‌کدام‌شان اعتراضی نکردند.

2011-07-18T16:32:00.000-07:00

از همه‌ء آن روزها، تو، حرف‌ها، گریه‌ها، کافه رفتن‌ها، خیابان‌گردی‌ها و بی‌خوابی کشیدن‌ها، تنها چیزی که مانده یک سردرد ممتد است که بی‌هیچ بهانه‌ای یک‌دفعه وسط روز یا شب پیدایش می‌شود. این شمایل مقدس دست خنده‌ها و خوشی‌ها را می‌گیرد و پرت‌شان می‌کند سمت آبادی‌های بی‌آب و علف. می‌ماند خودش تک و تنها و با انگشت‌های بی‌نهایتش دانه دانه می‌شمارد چیزهایی را که دوست نداری به یاد بیاوری.

2011-07-18T14:17:00.000-07:00

- ببین خودمم آدم انی هستما، ولی این یارو...
از مصداق‌های بارز حرامزادگی

2011-07-18T13:48:00.000-07:00

داشتن کلی رفیق و همدم و هم‌پیاله و هم‌خانه و هم‌خواب و هم‌کوفت، جز نشانه‌های جاکشی است برای من. دوست دارم شمایل کسی را که دارد درجا می‌زند توی تنهایی‌ش و عین اسبی که زالو به گلویش چسبیده هی سم می‌کوبد به کف زمین و هی گودال نحس لحظه‌هایش را گودتر می‌کند. همیشه توی جمع، آنی که به حرف‌های من نمی‌خندد، یا از شدت تأثر دست از خندیدن برنمی‌دارد و زل نمی‌زند به من یا هر جور گه دیگری است که من دوست ندارم، همان صدایی است، همان صدای غریبی است که در گوشم می‌گوید اشتباه آمدی برگرد توی همان قفس. نه قدرت تحمل جمع را دارم، نه ضرورتی دارد آن صدای ترسناک را مجبور کنم هی بیاید و واقعیتی تکراری را، در ِ گوشم تکرار کند. توی خلوت است که می‌فهمد آدم آیا خدا واقعاً‌ مرده یا هنوز بدجوری زنده است، می‌فهمد ماجراها تمام شده‌اند یا هنوز بیابان‌گردی آن دور دورها دارد حکایت عاشقی‌های من را به آواز می‌خواند و می‌رود؟ توی خلوت است که می‌شود خسارت‌ها را برآورد کنی ببینی چطور و چقدر به گا رفته‌ای و این محاسبات فردا صبح که خواستی بزنی به خیابان‌ها و کافه‌ها، در خریدن نوع و تعداد سیگار تأثیر می‌گذارد. رد ِ این تنهایی را، همیشه تا مدل انحنای کمر سیگارهایی که توی زیرسیگاری خاموش شده‌اند دنبال می‌کنم. زیر لب هم دائم فحش می‌دهم به جاکش‌ها. می‌دانم این پایان، آن پایان درخشانی نبود که آرزویش را داشتم.

2011-07-18T13:44:00.000-07:00

بت می‌کنم آدمم را،‌ در حالی‌که کافرم به کل وجودش. بت را خراب می‌کنم،‌ در حالی که از همیشه بیشتر دوستش دارم. این وسط، همه که رفتند می‌ماند یک چیز: ضرورت. پشت حتی همان دوست داشتن هم، یک ضرورت بیست و چند ساله بود.

2011-07-11T13:22:00.000-07:00

زوّارات القبور:
کسی که بسیار و بی‌ملاحظه به زیارت قبور برود

2011-07-09T15:42:00.000-07:00

برای من احتمال مرگ صفر بود. تخمین می‌زدم حداقل چند سال بعد می‌فهمم کلمه‌ها هیچ‌کاره‌اند. چند سال بعد! زمانی که تازه یاد گرفته باشم فاعل جمله‌های طولانی باشم، یا حداقل خالق چند خاطره‌ء کوتاه که توی‌شان هیچ‌کس هیچ اسمی نداشته باشد. زمانی که بلد باشم هر چیز فقط یک معنا بدهد، و معنایش وابسته باشد به دست‌های من، که برشان دارم یا نه، به چشم‌های من، که بخوانم‌شان یا نه، و به من، که اصلاً بخواهم‌شان یا نه. دنبال سی و چند سالگی‌ای بود که خودم تمام و کمال، همه‌ء آن چیزی شده باشم که زاهدترین آدم‌ها برای بقا به آن نیاز دارند، دوست داشتم بشوم یک ضرورت تلخ، یک تلنباری سهل‌انگارانه‌ء آتش و چوب. نمی‌دانستم به همین زودی قرار است کلمه‌ها هیچ‌کاره شوند. فکر می‌کردم زمان، زمان داشتن ایده‌آل‌های کوتاه‌قد با رفتارهای عجیب و غریب است یا فرصت مکث کردن، قبل از پریدن از جوب آب، و شمردن قوطی‌های خالی نوشابه. نه من تا حالا نمی‌دانستم کلمه‌ها هیچ‌کاره‌اند. فکر می‌کردم بلدم نگاهم همان‌طور باشد که نوشته‌هام. یا حالت صورتم ادامه‌ء منتشر نشده‌ء یکی از همان یادداشت‌های قدیمی‌ام که عاشق‌شان بودی. حتی اگر کلمه‌ها را ازم منها می‌کردی احساس می‌کردم زندگی بیرون این صفحه‌ء سیاه و سبز هم همین‌قدر هیجان‌انگیز است و شک نداشتم کسی بودم به سیاهی شب، به سیاهی روز، به سیاهی قرن. درست همان‌طور که می‌نوشتم. ایمان داشتم حضور، آنقدر خضوع دارد که راضی شود زخم‌های گندیده‌اش را با کلماتی که این‌جا می‌ساختم بخیه کنم. بعدها بود که فهمیدم من بیشتر به آواره‌ای شبیهم که ترجیح می‌دهد از گرسنگی بمیرد، ولی مجبور نباشد وقتی آدم‌ها توی کلاه مندرسش سکه پرت می‌کنند، زل بزند ته چشم‌ها‌شان و به زن زیبا و تازه و خوش‌بوی‌شان فکر کند.
سپر انداختم، و به گمان ِ دوست، قدم‌زنان سمت تو آمدم. که می‌دانستم آنچه داری، همه‌ء آنچه تا به حال نوشتی نبود و می‌دانستم آنچه هستی، حتی همه‌ء چیزهایی که بعدها خواهی هم نبود. سلاح، تن بود دیگر. و هیچ‌کلمه‌ای نبود که پشت‌بند تنم بیاید؛ جز خطر مرگ‌بار ضمیر‌ ملکیت تو، یا همان تو. خطر این بود که تنم را بیرون بکشم از زیر کلمه‌های هنوز در خواب، و هستی غیرمتعارفم را به اسم تو بزنم. خطر، همان ضمیر تو بود: تنها کلمه‌ای که می‌دانستی و تنها چیزی که با رگ‌به‌رگ تن ِ من، سرِ بریدن داشت. راز این بود که هیچ‌وقت من ِ کسی نشوم؛ و آخر متبلا شدم به وحشی‌ترینش: به من ِ تو. به فرمان من، همه دارایی‌ام به خواب رفتند و من بیداری کشیدم و منتظر صبح زیبای دوست داشتنی ماندم. راستش را بخواهی هنوز هم منتظرم.
کلمه‌ها را رها کردم، از نوشتن دست کشیدم، پایین‌تر آمدم؛ حالا که کلمه‌های دوست‌داشتنی را با کتاب‌کتاب حس هیجان‌انگیز مسلح کرده بودم، حالا که می‌دانستم اگر در جنگ تن به تن‌مان شکست خوردم، آن بالا، بالاخانه‌ء‌ تنهاییم واژه‌هایی دارم که احساساتی‌ات می‌کنند، از کلمه دست کشیدم. گذاشتم ذخیره‌ء روزهای دشوارم باشد: نشانه‌هایی که برای گم نکردن مسیر برگشت در راه می‌گذاری.
ماندم. و برای خواب، خاک زیر پاهایم را کندم، کندم، کندم و مچاله کردم خودم را توش. آنقدر عمیق خوابیدم که اگر سنگ می‌انداختی، هیچ پایانی در عمق من جواب تلاش احمقانه‌ات را نمی‌داد. من ماندم و تن. تن؟ چه می‌دانستم ازش؟ حجم نفرت‌انگیزی که از همان شش سالگی با من غریبه بود؟ که موقع حرف زدن زبانش می‌گرفت؟ که بلد بود شعرهای کتاب فارسی دوم دبستان را از حفظ بخواند اما باز شب توی جایش بشاشد؟ تن چه بود؟ چیزی که مثل آرزوهای آن دورانم هی بزرگ می‌شد؟ بیشتر از این شعورش به هیچ معنای دیگری نمی‌کشید؟ که هر چه دعا می‌خواندم باز خدا هیچ معجزه‌ای را حرامش نمی‌کرد؟ من ماندم و زبان دست، سر، که هیچ‌کدام‌شان را بلد نبودم، یک نوجوانی جوش‌دار پر از چرک، من ماندم و تنی که اندازه‌ء هیچ چیزش را نداشتم و تا حالا ازش ننوشته بودم. شکل واقعی‌ام، رفتاری بدوی داشت، عادت‌های غریزی، و این حس که باید کشف کند. تو این را دوست داشتی؛ این‌بار دیگر می‌خواستی تا زمان بدویت ِ آدم زندگی‌ات تمام نشده، اهلی‌اش کنی. کردی؟ آدم‌ها برای غم‌انگیز شدن، غالباً سخت‌ترین راه‌ها را انتخاب می‌کنند. اهلی‌ام کردی. ولی کمی زیاده‌روی کردی چون من وسطش مُردم. هنوز بوی تازه‌ء کلمات در ذهنم بود. من واژه واژه‌‌ء هستی تو را، چشم بستم و پرتاب کردم آن ته. وقتی تنم کفاف تو را نداد، وقتی دیدم دیگر نیستی و من جای غریبی بودم: لخت، بیست و یک ساله، و گیج. از من فقط تو مانده بودی و از تو هیچ‌کس نمانده بود. تن مردود شده بود و من کاسته شدم به شیء انتزاعی: آنقدر پست و دست چندم که حتی وقتی با کسی خوابیدی هم بتوانی به من فکر کنی. از نشانه‌های تنها شدن یکی این بود که حالا می‌گفتم بیست و یک سال هم عجیب زیادی است. انگار کسی شدم که دارد جان می‌کند تا در آخرین لحظات به کسی که بالای سرش نشسته بگوید به کی سلام برساند، و به کی بگوید حتی تا دم ِ مرگ هم دوستش داشته است. این هذیان‌ها، واژه‌های تو بود که به جسم دود‌گرفته‌‌ء بالای سرم، به کلمات، در آخرین لحظات هشیاری‌ام گفتم. تنها راه سپردن تو به آن‌ها بود. تصویرها را نجات دادم. تلاش کردم چون مرگم نزدیک است (این را دیگر فهمیده بودم که کارم تمام است) از کوتاه‌ترین جمله‌ها استفاده کنم و بیشترین حرف‌ها را بزنم؛ یادم است گفتم زیبا بود، قشنگ می‌خندید، و سینه‌های خوبی داشت.

سختی‌های‌نامتعارف

2011-07-09T15:41:00.000-07:00

پا به پای آرزوهام دویدم
و آن‌ها را تا قبرستان مشایعت کردم

.

2011-07-06T10:22:00.000-07:00

نوشته بودم قبل‌ترها: من با طلوع همین فردا، دیروز می‌شوم. افتضاحی که تنهایی این روزها به بار آورده یادم انداخته که نه، توهم بوده اگر فکر می‌کرده‌ام پا گذاشته‌ام لحظه‌ای، روی ثانیه‌ای از حال ِ یک آدم، و مثلاً یک دم ِ آدمی را به اسم خودم مهر زده‌ام. این حجم گه فرسوده ولی هم‌چنان فرساینده‌ء تنهایی یعنی که من آقاجان، دست نبرده‌ام در هیچ لحظه‌ای، در هیچ هوایی که تو تنفس کرده‌ای. من اصلاً توهم بوده‌ام، شکل درهم و دفرمه‌ء یک سایه، که خب، هر چه رویش بشاشند نجس نمی‌شود چون وجود خارجی ندارد، ولی اگر کسی از دور ببیند، من را، یعنی آن سایه را، در گه و کثافت و مگس می‌بیند. من همین حالا، دیروز بودم. من همه‌وقت‌هایی که با هم بودیم را، دیروز بودم، من خاطره‌ء مشوشی بودم که وقتی می‌خواستی خاطراتت را مرور کنی مثل یک فکر سمج، هی می‌پرید وسط. وگرنه بی من، آفتاب آن روزهای با هم بودن‌مان، باز هم غروب می‌کرد و هم، در کمال حرامزادگی، روز بعد، طلوع.

2011-07-06T10:07:00.000-07:00

لعنت به آینه‌‌ای
که هر روز
روبه‌رویش می‌ایستی
و مرا نمی‌بینی

2011-07-05T12:01:00.000-07:00

ذبیح چند ماه قبل از این ‌که کشته شود عادت عجیبی پیدا کرد.
دیگر یادش رفته بود چطور حرف‌های غم‌انگیز بزند.
دست راستش را مشت می‌کرد، با دست چپش دست می‌کشید روی ریش‌هاش، رگ گردنش می‌زد بیرون، سیگارش از زیرسیگاری می‌افتاد روی میز چوبی که جابه‌جایش خردگی داشت و با صدایی که به زحمت از گلویش بیرون می‌آمد می‌گفت نمی‌دانم چطور باید حرف‌های غم‌انگیز بزنم.
تا این‌ که یک‌روز کشته شد.

.

2011-07-04T17:30:00.000-07:00

پایان شب سیاه
یه روز سیاه بود

2011-07-02T18:48:00.000-07:00

من چه مرگم شده؟ قدیم‌ترها این‌جا رفت و آمدش بیشتر بود. می‌آمدم می‌نوشتم در می‌رفتم، زیاد می‌نوشتم و در نتیجه زیاد در می‌رفتم. حالا چه گهی می‌خورم؟ دیروز نشستم حرف‌های خودم را خواندم. تقریباً نمی‌فهمیدم منظورم چیست، ولی غمی ته‌نشین شد توی وجودم: مثل دانه‌های خاک‌شیر که توی سقوط کردن و آرام گرفتن‌شان حالتی شبیه رقص است، رقصی کسی که از هوش رفته و اختیار دست‌هایش را ندارد. گفتم خودم را آدم دومی فرض کنم. فرض کردم دختر هجده ساله‌ای هستم به اسم مریم، یا چه می‌دانم، اسم‌های قشنگ دیگری که همیشه آرزویم بوده بلند بلند صدایشان کنم. یکی را داشته باشم به اسم مریم، هی بی‌خود و بی‌منظور مریم‌مریم راه بیندازم و به گا بدهم. شدم مریم، مریم نمی‌شد، سحر می‌شدم. بعد هی می‌خواندم این لعنتی را، هی دلم می‌گرفت می‌گفتم این پسر چقدر داغان است. همه‌چیز به همین اندازه رسمی و خشک بود؛ با زبانی میانه‌ء زبان محاوره و زبان تنهاییِ آدم‌ها.
حالا انگار چیزی را از خودم می‌کنم و تبدیلش می‌کنم به کلمه. یک چیز کوتاه می‌نویسم و هی می‌خوانمش. می‌نویسم می‌خوانم، یا بلند فکر می‌کنم خودم هم بشنوم. تصویر کم دارم این روزها. چه‌کار کنم؟ صدا کم دارم، کسی نیست توی صداش یا حرف‌هاش چیزهای خوبِ خاکستری باشد. عادت کرده‌ام به همین صدای خودم. با خودم فکر می‌کنم یعنی می‌شود مثل قدیم‌ها خودم را غافل‌گیر کنم؟
یک اینچ مربع ریه‌ء سالم در ازای چند پست ناقابل، که بنویسم از حال و روزم. بی‌که فکر کنم می‌خوانی‌شان. اگر هم از خودم پرسیدم چرا، به خودم جواب می‌دهم که فقط میان دیوارهای این کلمات است که می‌توانم تو را تصاحب کنم و بعد از نامت عزیزم، یا عزیز دلم، یا من بگذارم. همه می‌دانند خارج از کلمات، جهان آنقدر واقعی است که همه‌‌ء طعم‌ها را در دهانت می‌ماساند، که مثل آدم بی‌شعوری است که عیب‌ها و کم‌بود‌ها و عقده‌هایت را هی می‌آورد جلو چشمت. حالا تو بگو چسبیدن به این خیالات دردی دوا نمی‌کند. من بگویم عزیز من، ساده‌ای! این همه‌وقت کجا بودی؟ که دیگر نه دردی مانده، نه دوایی. من خیلی‌وقت است نشانی از خودم ندارم. برای همین بود لابد، که مریم دیروز توی پست‌های قدیمی اینجا دنبال من می‌گشت. قمار است. قمار بود، ریختیم و باختیم و رفتیم. حالا جدی‌جدی نه دیگر حساب روزها را دارم، نه حالیم می‌شود چند سالم است و نه یادم می‌آید قرار گذاشته بودم توی زندگی‌ام چه‌کارهایی بکنم. فردا ادامه‌ء دیروز است. لحظه‌ها متوقف شده‌اند. زمستان زده به تمام تنم. بله، هنوز برف می‌بارد.

به‌در‌ها‌به‌دیوار‌ها

2011-06-27T07:49:00.000-07:00

خوشبختی جنده‌ای است که خیلی راحت می‌شود آن را گذاشت لای پای کلمه‌های سرخاب‌سفید‌آب‌کرده، تزیین‌اش کرد با اسمایلی‌های تهوع‌آور و هی کشش داد با توصیف‌ها و اداها و ژست‌ها. می‌شود پشت کلمه‌هایی که خودشان را جر می‌دهند خوشبختی نویسنده را به رخ آواره‌های ابلهی مثل من بکشند -خیلی راحت - قایم شد. من چکار می‌کنم؟ خیلی راحت کلمه‌ها را پس می‌زنم، یعنی دستم را تا ساعدم توی چاه توالت فرو می‌کنم، از لای گه‌ها و اسهال‌ها و شاش‌ها آن زیر میرها دنبال بدبختی می‌گردم. فحش مادر می‌دهم به اسمایلی‌های خوب، به بوس‌ها و کیس‌ها و هاگ‌ها و لحظه‌های شاد ِ به‌یاد‌ماندنی، کلمه‌ها را می‌زنم کنار و بدبختی نویسنده‌شان را سیخ می‌کنم روبه‌روم. بدبختی مجسمی را که زنگ‌زده آن پشت. بس‌که کتمانش کرده‌اند. که او دارد به خودش و جماعت کثیری دروغ می‌گوید، خوشبختی نداشته‌اش را به زور بار کلمه‌ها می‌کند؛ به تخمم، بکند. به من هم می‌خواهد دروغ بگوید؟ ها میعادجان! می‌خواهد معادله‌‌ای که توی ذهنم از او ساخته‌ام به‌هم بخورد، می‌خواهد لابد، دنیای فاحشه‌ء من با شنیدن و دیدن پاکی و صفایی که خوشبختی و «دور‌ِهم‌بودن» به ارمغان می‌آورد بکارتش را دوباره به دست بیاورد. یا نه، اصلاً همین‌جوری، همین‌جوری می‌خواهد از خوبی بنویسد و از رودخانه‌ای که من تویش شاشیده‌ام، و خودش هم شاشیده و باقی هم شاشیده‌اند حرف بزند و بگوید حالا که دارد کنارش خانه‌ای با آجر عشق و ملات آب ِ‌ کیر می‌سازد خوشحال است.
قرار نیست چیزی تغییر کند با این حرف‌ها؛ می‌نویسم یاد خودم عمیق‌تر بماند. بلد نیستم چیزی را پشت این حرف‌ها و هجاهای منقطع پنهان کنم. و بلد نیستم بخندم تو روی کسی که دارد با زور استبراء می‌شاشد به میلی‌‌متر به میلی‌متر روانم. یک تکه ان خالص کنار گذاشته‌ام، جای گل سرخ، بپاشم روی سنگ لحدتان.

بازخوانی-‌بدون‌تو،بی‌شماره

2011-06-24T17:35:00.000-07:00

جنگل‌های‌شمال؛نیم‌روز‌قبل‌ازتحویل‌سال
بیست‌و‌نه‌اسفند۸۹

دست تو در کار است
در کار هر سوختنی
و هر خاکستر شدنی
دست تو در کار است
دست تو دیگر نیست
در دست‌‌هام
دست‌هام خالی‌ست
ولی
دست‌های تو در کاراند هنوز
در کار هر سوختنی
در هر خاکستر شدنی

کیفیت‌عاشقانه

2011-06-18T21:07:00.000-07:00

بیدار می‌شوم. همان‌طور گیج و گوز ِ خواب فلاسک را باز می‌کنم و توش چایی می‌ریزم؛ چایی از دیشب مانده را. هورت می‌کشم، با سر و صدای زیاد. سیگار نصفه‌ام را می‌کشم که باز از دیشب مانده. سر حال می‌شوم. همین می‌شود صبحانه و نهار. کار روشنفکرانه‌ای نیست، این‌قدر‌ها پدرسگ نیستم، فقط کیفیت عاشقانه‌ء نرم و تازه‌ای دارد که وقتی داشتم آن سیگار نصفه را می‌کشیدم بهم الهام شد. کیفیت عاشقانه هم از آن حرف‌هایی است که باید خوب معنای‌شان کنم. همه‌ء کارهای همین چند دقیقه‌ء پیش شاید خیالی‌تر از این باشند که یک‌روز صبح با هم از خواب بیدار شویم، با هم صبحانه بخوریم و با هم سیگار بکشیم. هیچ تضمینی نیست خیال ِ‌ آدمیزاد حقیقی‌تر از واقعیتِ هر روز زندگی‌اش باشد.

*به پست قبلی ربطی ندارد

باز-ها

2011-06-18T21:01:00.000-07:00

پستان‌هایش مجذوب قانون جاذبه‌ء زمین، به طور عمودی، بر محوری افقی، بر من، انگار خط باریکی از نور صبحگاهی خورشید باشد زاویه‌ء نود درجه‌ای درست می‌کرد که قاعده‌اش درست می‌شد بیخ گلوی من. دو تا بادکنک که تویشان آب ریخته باشم و مثل آونگ بالای سرم همگام با ضرب‌های آهنگی که پخش می‌شد جلو-عقب بروند. چشم‌ها و گوش‌ها و پیشانی‌ام درست خارج از بازی‌‌ای بودند که به راه افتاده بود. چیزهایی که می‌دیدم بی‌شباهت به کارهای یک شعبده‌باز نبود؛ آن مغز و چشم و گوش بی‌کار را هم می‌توانستم جای دماغ دلقک‌گونه و کلاه و خرگوش و عصا بگیرم. به سطحی از بلاهت رسیده بودم که می‌توانستم خودم را به هر بهانه‌ای بسپارم به او و حرکات عجیب و غریبی که جاذبه‌ء زمین در بی‌نظیر بودن‌شان نقش اساسی داشت. زاویه‌ها که به هم خورد بازی تمام شد، کنار من خوابید و پتو را کشید دورش. من همان لحظه فهمیدم خلأی که دورم بود از آن لحظه به بعد هی پروارتر می‌شود و یک روز به نهایت بزرگی‌اش می‌رسد. این بار چندم بود که با دستور خودم تیغه‌ء گیوتین، گلویم را می‌شکافت؟

2011-06-14T13:28:00.000-07:00

تو یک زمستان‌ ِ زودرسی در اردیبهشت‌ماه. وقوع یک شبی در مثلا ساعت دوازده ظهر یک روز، ناگهان. من چاهی که همه‌ء ماهی‌ها را وادار می‌کند خودکشی کنند تا زودتر، زیرِ سنگ‌هایی که رویش می‌ریزند به شب فکر کند و به خواب زمستانی فرو رود.

سر‌به‌زیری‌مردی‌که‌خودش‌را‌دار‌زد

2011-06-14T12:20:00.000-07:00

برداشتن این بار، مثل این است که بخواهی توی یک اتاق تاریک میان دسته‌دسته‌ کتاب‌هایی که روی هم چیده‌ای،‌ از گوشه‌ء اتاق که یک طرفش دیوار نم‌کشیده و طرف دیگرش از این هم غم‌انگیزتر بیداری می‌کشد،‌ راه بروی، ببینی تا چند بلدی بشماری و وقتی سر یک عدد به توافق رسیدید تو و تاریکی،‌ اولین کتاب اولین ستون کتاب‌های روهم‌کپه‌شده را، دلت بخواهد برداری بخوانی. شاید تو را دست کم گرفته باشم حالا که احساس می‌کنم فکر می‌کنی کار راحتی است. حالا که احساس می‌کنم آن کتاب را برداشته‌ای و توی همان تاریکی جوری نشسته‌ای که شبیه باشی به ستون کتاب‌های کپه‌شده‌ای که اول و آخر و وسطش، که آخرش می‌شود ارتفاع یک متری از زمین، کتاب‌های سلینجر است و داری خطوط اولش را میخوانی. شاید دست‌کم گرفته باشم تو را. که هنوز مثل یک قطعه‌ء کوتاه موسیقی، پر است جمله‌هایت از فاصله‌هایی که تازه بار دهم خواندن‌‌شان می‌فهمم چند هجای کمرنگ ولی خوانا پنهان شده است میان‌شان. ترسم هیچ از به هم خوردن نظم کتاب‌ها نیست، حتی این نیست که شاید درست کتابی را برداری که اولش یکی با خودکار سبز به من اهدایش کرده است، ترس از شکسته رسم شدن خطوط موازی و متقاطع یک تنهایی دنباله‌دار است، از اینکه با این همه تاریکی، اگر یکی بلد باشد راه برود، آن‌ دیگر اسمش تاریکی نیست. نگران می‌شوم. که یک‌روز بدانی چقدر نور خرج این تنهایی کردم ولی هیچ‌وقت نفهمی چرا این همه‌ نور خرج این تاریکی کرده‌ام. ترس از بیشتر مردن است، نه از مردن، و یا حتی - با بی‌معنی شدن آن تاریکی- زنده شدن. ترس از عفونت زخم لاعلاجی است که تیغ گرفته‌ای دستت بشکافیش و طبق قرار نانوشته‌ای این‌طور پیش می‌رود که بشکافیش و وقتی با دست‌هایت لبه‌های زخم را کنار زدی، انگار که دسته‌ء موهایت را کنار می‌زنی، از چیزی که ببینی تعجب کنی. آن‌قدر که قیافه‌ات از این حجم عمودی هیچ‌وقت‌ خوب نشدن در هم برود و حالا حالا‌ها لبخند، مثل کف دهان آدم‌های صرع‌زده*، روی لب‌هایت نیاید. مردن‌تر دارد این‌جور رها کردن آدم‌هایی که دیر یا زود از همان زخم خواهند مُرد. هر بار - خودت یک‌روز خواهی دید- این زخم وسط‌ِ خیابان‌ رها شده دمل می‌بندد، و من مجبور می‌شوم برای نوشتن‌هایم بهانه بیاورم و بخزم یک گوشه. درد بکشم، که یک‌بار دیگر، تیغ خورده‌ام و باز بساط همانی است که بود. من امید ندارم؛ به هیچ‌کس. اما این حق را دارم که وقتی آدم‌ها با لبخند تیغ می‌زنند به زخم‌ها، من هم ته دلم خوشحال شوم و امید، نم بدهد گوشه‌‌ء دلم. ذاتاً امید و ترشحات هوس‌انگیزش دیواری بوده‌اند که در یکی از همین دوره‌های نقاهتم روی‌شان شاشیدم و از شدت درد از حال رفتم. امید، گفتم که، همان لبخند روی لب‌ ِ آدم‌های دیوانه‌ء تیغ به دست است. لذت شکافتن روح یکی، کافی است تا دیوانه‌‌ها خوب شوند. آنها در همان لحظه‌ای که مثل تو سرشان را بین دست‌هایشان فشار می‌دهند به آخرین معنای واژه‌های پوسیده‌ء من پی می‌برند. و آن معناها،‌ لابد علاج درد دیوانگی‌ست، و اگر نباشد، حد‌اقل چیزی است که تیزی ذاتی تیغ آدم‌هایی مثل تو، و تو را، کند می‌کند. امید برای من همان یک لحظه‌‌ء قبل از بیهوشی است که بالای سرم لابد ایستاده‌ای و مجنونی. باقی داستان، داستان غیبت است و انتظار و شبی که تا صبح شود، معنای همه‌چیز عوض خواهد شد. حالا هی من بیایم بگویم که برای هر زنده ماندنی آدم باید حداقل یک راز توی دلش داشته باشد. و چه بد‌، که راز آدم‌هایی که از شدت طولانی شدن دوره‌ء‌ نقاهت فلاکت‌بارشان دیر یا زود می‌میرند، دختری باشد با موهای طلایی و لب‌هایی که وقتی می‌خندد می‌فهمی هنوز خیلی جاهاست که دلش می‌خواهد به من نشان بدهد.

*یکی‌از‌آیات‌کتاب‌مقدس‌رگتایم/ای‌ال‌دکتروف

پایان‌بد‌یک‌روز‌معمولی

2011-06-14T11:10:00.000-07:00

یکی دوبار اقرار کردم که دیگر بهش فکر نمی‌کنم. حتی چندبار خندیدم و یک هفته عادتم این شده بود که توی صندوق صدقات پول بیندازم. دیگر کتاب نخریدم و توی کتاب‌فروشی‌های انقلاب نچرخیدم. بهانه‌ای نداشتم که دیگر کافه بروم. اقرار کرده بودم دیگر بهش فکر نمی‌کنم. دیگر لازم نبود چیزی یادم بیاید. می‌خواستم قانون‌هایی وضع کنم خلاف هر چیزی که به باران وابستگی عاطفی داشته باشد. و همه‌ء این‌ها خلاف قدرت دنیایی است که شب‌ها بیدارم نگه می‌دارد. دنیایی که حتی اگر بی‌صدا نفس بکشم، با عجله راه بروم، کم‌تر سیگار بکشم و ریش‌هایم را بتراشم باز کوتاه نمی‌آید؛ توی کاغذ‌های مچاله‌شده‌اش دنبال داستان من می‌گردد و وقتی پیدایش کرد سینه‌اش را صاف می‌کند و شروع می‌کند همه را از اول خواندن. آن‌وقت یکی دیگر از آدم‌هایی که زور زدم باشم، می‌میرد، و من یک شانس دیگر را برای رهایی‌ام از دست می‌دهم. باز اقرار می‌کنم که دیگر بهش فکر نمی‌کنم. دیگر نمی‌خندم، صدقه معنایی ندارد، کتاب می‌خرم. دستم رو می‌شود؛ باز دنیا شب‌ها بیدار نگهم می‌دارد.

بازخوانی‌-‌بدون‌شماره

2011-06-11T16:32:00.000-07:00

شاعر
امروز
به میرحسین رأی می‌ده

دنبال واژه‌های دیگه‌ای میگرده
که در ادامه بنویسه
ولی می‌بینه
واضحه همین

.

2011-06-08T03:34:00.000-07:00

هی می‌گویی حالا وقت رفتن است، حالا برو، امروز، امشب، همین لحظه بکن از همه‌چیز و برو. این‌ها ولی مونولوگ‌های آدم بی‌چاره‌ء منتظری است که نه هیچ‌وقت می‌رود و نه هیچ‌وقت باور می‌کند کسی رفته است. اصلاً از یک‌جایی به بعد، همین که من هنوز هستم و هیچ‌جایی نرفتم واضح‌ترین نشانه‌ء رفتنم می‌شود. یک ساعتی هست در زندگی هر آدمی، که فکر کنم تمام عالم محیای رفتنش است؛ حالا اگر آن روز رفتی، رفتی، دیگر برنمی‌گردی. اما اگر نرفتی مثل طبیعت مجبوری پاییز و بهار و زمستان و تابستان را روی تنت حس کنی و هر روز به خودت بگویی امشب، همین امشب، می‌گذارم و می‌روم. و سفرت شروع می‌شود.

ازاین‌واضح‌تر‌پیگرد‌قانونی‌دارد

2011-06-07T15:23:00.000-07:00

نترس، سوسک بود
من نبودم.

بازخوانی-بدون‌شماره

2011-06-07T15:19:00.000-07:00

*به همراه ادای احترام به یک‌ داستان واقعی

وقتی تو
دلگیری و تنها
شاعرم
خالی از عاطفه و خشمه
اینجوریه اگه
ما
هیچ‌وقت بچه‌دار نشدیم
عزیزم.

مردی‌ز‌برق‌حادثه‌بنشست

2011-06-07T15:14:00.000-07:00

وقتی در کشتی نوح را بستند مردی نشسته بود در همان حوالی، روی یک تخته‌سنگ بزرگ. حوصله‌ء سفر نداشت و آدم خوشبختی بود. موج‌های مادرقحبه که راست راست آمدند بگذارند در ِ هستی‌اش، او به کشتی که دور می‌شد نگاه کرد و گفت:‌ «به کیرم، به کیرم، به کیرم.»
سال‌ها بعد نجار سیگاری متأهلی، همان‌روزی که رفت فرودگاه زنش را بدرقه کند، اولین تخت‌خواب یک‌نفره را ساخت.

به‌خودم‌آمدم‌درانتها‌ی‌طولانی‌ترین‌بن‌بست

2011-06-07T12:46:00.000-07:00

مردک ابله
هروقت مرا می‌بیند
می‌گوید به خودت بیا پسر
به خودت بیا
نمی‌داند اگر به خودم بیایم
یادم می‌افتد تو نیستی
و آن وقت دیگر از خودم می‌میرم
از تو می‌میرم
نمی‌داند
از خودم بیرون رفته‌ام
تمام جهان را زیر پا گذاشته‌ام
تا به تو بیایم

فعلاً که
بدتر از هر به هیچ‌مقصد‌نرسیده‌ای
در بی‌خودی و خرابی
غوطه می‌خورم بیشتر وقت‌ها
و به ته‌نشین قهوه نگاه می‌کنم؛
تمام فال‌ها
حالم را می‌گیرند
و بیت مزخرفی از حافظ
تحویلم می‌دهند

فعلاً که می‌نشینم در کافه‌ها
و مواظبم
خاکستر سیگارم
یک‌وقت روی شلوارم نریزد

برای‌خاطر‌تو‌سم‌می‌خورند‌باغچه‌ها

2011-06-07T12:42:00.000-07:00

تو، مثل اینی که یک‌روز صبح وقتی رفتم سر کار بهم بگویند آقای فلانی شما دیگر اینجا کار نمی‌کنید و من استثنائاً‌ سیگار و فندکم را خانه‌ جا گذاشته باشم.

*تکه‌ای‌از‌غزل‌مهدی‌فرجی/درکتاب«زیرچتر‌تو‌باران‌می‌آید»

خدا‌زکی‌ومحبت‌زکی‌ویار‌زکی

2011-06-06T13:20:00.000-07:00

فکر می‌کنم علی نصیریان بود، در سریال میوه‌ء ممنوعه. آنجایی که عاشق هانیه توسلی شده بود و یک‌جایی از سریال توی تنهایی‌اش رو کرد به آسمان و گفت: «خدایا... نمازهام پر شده از سجده‌ء سهو.»

یک‌روز‌انتخار

2011-06-06T13:11:00.000-07:00

از یک جایی به بعد می‌بینی همه‌ء نمازهایت را داری شکسته می‌خوانی.

بازخوانی-بدون‌شماره

2011-06-04T09:59:00.000-07:00

گفت:
«اون سه نفرو ازم گرفت. سه نفرو حذف کرد از زندگیم... فلانی و فلانی و...»
این دو نفر را می‌شناختم. منتظر بودم بگوید نفر سوم چه کسی بوده.
«... و خودش رو.»

بازخوانی-بدون‌شماره

2011-06-04T09:50:00.000-07:00

تلفن که زنگ زد داشتم لباس می‌پوشیدم. جواب دادم. همین‌که باهاش حرف می‌زدم جورابم را پوشیدم، کیفم را برداشتم و رفتم دم در. هنوز داشتم باهاش حرف می‌زدم. بند پوتین‌هایم را بستم، در را باز کردم و از خانه رفتم بیرون. وسط راه سیگار روشن کردم و تا تهش کشیدم. رسیدم به میدان دربند. هنوز داشتم باهاش تلفنی حرف می‌زدم. تاکسی گرفتم و تا تجریش هنوز داشتم باهاش حرف می‌زدم. تجریش یک سیگار دیگر گیراندم. گوشی را از دست راست دادم به دست چپم. پیاده راه افتادم سمت پارک‌وی. هنوز داشت حرف می‌زد، داشتم حرف می‌زدم. از تجریش تا ولیعصر مثله‌شده‌‌ء بعد از پارک‌وی پیاده راه رفتم. هنوز داشتیم با هم حرف می‌زدیم. روی یک صندلی نشستم،‌ سیگار سوم را روشن کردم و جواب حرف‌هایش را دادم. حرف‌هایمان تمام شد. گوشی را قطع کرد. بلند شدم راه افتادم. هنوز داشتم باهاش حرف می‌زدم.

بازخوانی‌-بدون‌شماره

2011-06-04T09:49:00.000-07:00

ایشان در ادامه
افزودند:
«این‌گونه نباشد
که عده‌ای
بروند...»

شاعره طرف
یه زمانی شعر می‌گفته
معلومه از حالش

خاصه‌ما‌را

2011-06-01T18:42:00.000-07:00

دیشب هاله سحابی برای ما نماز شب اول قبر خواند. نه ما برای او. خودش که رفت به دیار امن؛ ما ماندیم در تابوت‌‌های موریانه‌زده‌مان، در یک گور دسته‌جمعی بزرگ، در ایران.

مثل‌پیچ‌خوردن‌کاست‌های‌قدیمی

2011-05-30T11:36:00.000-07:00

«وقتی رفتم هند دیدم مردم آنجا قابلیت این را دارند که هر چیزی را بپرستند، در دنیای ذهن مردم هند هر چیزی می‌تواند خدا باشد.»
انگار که جمله‌ء ساده‌ای باشد، موقع دست دادن خداحافظی بهش گفتم سه چهار سال بعد می‌بینمت؛ امروز عصر بعد از یک‌سال بی‌خبری، بی‌خبر آمد کافه. و وقتی رفت می‌دانستم تا دیدار بعدی‌مان دیگر هیچ خدایی روی زمین نخواهد ماند.

بازخوانی-بدون‌شماره

2011-05-30T11:32:00.000-07:00

معنی سکوت می‌شوم، بعد از تو
آواره‌ء بو ت می‌شوم، بعد از تو
من بی تو تعادلی ندارم یک‌وقت،
سرگرم سقوط می‌شوم، بعد از تو

*روزگاری این رباعی‌ام‌ را دوست داشت کسی

جنگل‌به‌روایت‌تبر*

2011-05-27T14:30:00.000-07:00

با خودم حرف می‌زنم. بی‌ هیچ حرف اضافه‌ای. وسطش لکنت می‌گیرم بدجور. وسط مونولوگ‌هایی که اولش با اسم خودم شروعشان می‌کنم و آخرش با ریختن خاکستر سیگار روی میز تمام می‌شود. لکنت می‌گیرم با خودم.
از خودم می‌پرسم ذبیح، چرا دوست داری همه‌اش از سیگار حرف بزنی؟ یقه‌‌ خودم را می‌گیرم و می‌کشانمم کشان کشان به لب دیوار - تنها دیواری که کسی رویش نشاشیده در این شهر -. می‌چسبانمم گوشه دیوار و با خودم حرف می‌زنم. کسی شده‌ام به اسم ذبیح که فعلا خسته‌ترین حس این بیست و چند سال باربری و مزد نگرفتن است. با چین‌هایی روی قلبش، روی پیشانی‌اش که زیاد اخم می‌کند و روی تکلم‌اش. روی تکلمه‌اش رشته‌هایی از یک اسم، از حرف‌های یک اسم،‌ پنبه شده‌اند و خیلی از نام‌ها سوخته‌اند. قلب می‌تواند زیرسیگاری سیگارهایی باشد که یکی یک‌روز به جای اینکه حرف بزند به آنها پک زده. جای اینکه توضیح بدهد و بگوید اصل زندگی بی‌رحمانه کسی به نام ذبیح آنقدر ساده است که توضیحی نمی‌خواهد، به جای اینکه توی هوا دست تکان بدهد و بلد باشد دختری را بخنداند، پک زده است به سیگار. از خودم می‌پرسم ذبیح، چرا دوست داری همه‌اش از سیگار حرف بزنی؟ ذبیح قلبم چروکیده است و زیاد سیگار می‌کشد. سیگار می‌کُشد؟ باید یک‌روز یک اسم، یک خاطره را، یک تو را،‌ یک شبیه تو را، باید یک شب خود خود تو را، که دیگر تو نیست چون خود خود توست،‌ یعنی دوبار توست در حالیکه تو قد خودت هم تو نبودی، یک شب که جنگم با کلمه‌ها تمام شد و توانستم از میان این همه لاشه متعفن که جان داده‌اند ذبیح را بکشم بیرون و واقعیت را به یادش بیاورم، همان‌روز یک تو را، تو را اصلا می‌گذارم یک طرف، من، یعنی ذبیح را هم می‌نشانم طرف دیگر و از ذبیح می‌پرسم چرا دلت می‌خواهد همه‌اش از سیگار حرف بزنی؟ به تو، به کسی که مثل تو است بگویم ذبیح خیلی سیگار می‌کشد و رو به ذبیح بگویم: «راستی!‌ سیگار می‌کُشد؟ می‌کُشد تو را؟»
ذبیح زبانش می‌گیرد از بچگی. مثل من. برای همین دوست دارد بنویسد. هر چند وقتی می‌نویسد بیشتر می‌گیرد؛‌ دلش، زبانش. آنقدر می‌گیرد که می‌رود جای نوشتن، سیگاری می‌گیراند و می‌رود توی فکر. یادش رفته حرف زدن. وقتی مجبورم وانمود کنم زنده‌ام، وقتی وانمود می‌کنم، وقتی زنده‌ام اصلاً زبانم می‌گیرد. گفتم که اولش با اسم خودم شروع می‌شود و آخرش سیگار نیم‌سوز می‌ماند و یک زیر سیگاری نیم‌پُر که ته‌اش قهوه سوخته ریخته‌ام. حتی با خودم؟ حتی با خودم. باید بترسانم خودم را تا اعتراف کنم به همه‌چیز. ذبیح می‌گیردم می‌چسباندم به دیوار. سیگار می‌کُشد ذبیح. مجبورم نکن بگویم. تو بگو. تو بگویم. ترسیده‌ام. غریب است اینجا. می‌گویم چند شب پیش وقتی داشتی از کافه بر می‌گشتی خانه باران گرفت. هر کسی مجبور است یک‌روز برود کافه‌ای جایی کار کند و هر کافه‌منی روزی این شغل را می‌گذارد کنار و می‌رود سینه قبرستان. یا نویسنده می‌شود،‌ یا شعرهایش گل می‌کنند. شاید هم برود سوریه زیارت حضرت زینب کبری و دخیل ببندد. مذهب جزئی از انگشتری است که ذبیح با هزار زحمت هر روز صبح می‌کند در انگشت دوم دست چپش و عقیق است و رویش نوشته سلامٌ علی آل یس. این چیزها به ذبیح می‌آید. به من می‌آید. (یک‌روز یکی مثل تو، تو اصلاً، یک مثل خود خود تو می‌آید. نه! این قافیه‌های تخمی به درد شعر ساختن نمی‌خورند.) یک شب باران آمد وقتی داشتم از کافه بر می‌گشتم. خیابان ولیعصر. بارانی که مثل سوزن تیز بود و می‌سوزاند صورتم را. ذبیح ریش‌هایش را تراشیده بود و پوست صورتش را باران آن شب بدجور نخ و سوزن کرد. وسط راه ذبیح گشت توی جیب‌هایش. حالا که ولیعصر تمام شده بود و او زیر باران، تَرک موتور نشسته بود هوس کرد سیگار بکشد. گشتم توی جیب‌هایم. فحش دادم به باران. عوضی شاشوی وقت‌نشناس. حرامزاده نارفیق نامرد. آینه یک بیست و دو سالگی ترک‌خورده. سیگار را پیدا کردم و سرعت موتور که کم شد فندک کشیدم زیرش.
لکنت گرفته است. کسی به اسم ذبیح. اسمش زیاد مهم نیست. تو بگو بهشت زهرا قطعه‌ شماره فلان، تو بگو نوشابه نیروزای هایپ، تو بگو خطی‌های جمالزاده-آریا‌شهر. هر چه بگویی، هر اسمی را قسم بدهی، کسی به اسم ذبیح بر می‌گردد و نگاهت می‌کند. اسم که مهم نیست. من بهش می‌گویم ذبیح چون کسی هستم که فقط می‌تواند اسمش ذبیح باشد و داستانم آنقدر سیگاری است که پسری به اسم ذبیح از پسش بر می‌آید. چروک‌های قلب او را اصلاً، بوی گه عرقش را، اخم‌هایش را، پوتین‌هایش را اصلاً لازم دارم برای آینه ترک‌خورده یک چند سالگی. این است که ذبیح توضیح نداد. هیچی نگفت. ترجیح داد قاعده دست‌نخورده باقی بماند و خواست مراعات کند دنیا را، تو را، شبیه کسی مثل تو را، خود خود تو را که دیگر از بس که تو است، دیگر تو نیست و تو نصف خودت هم با ذبیح نبود و گذاشتی او لکنت بگیرد. سوزن‌های باران شاشو می‌رفت تو پوست و گوشتم. سیگار توی آن باران تقلا می‌کرد. اصلا حواسم بهش نبود. دستم پایین بود،‌ نزدیک چرخ‌های موتور. و آب می‌خورد به همه هیکلم. گلویم خارید. وقت مقدس بغض وسط اتوبان چمران. این‌که کسی نیست و همه رفته‌اند و انگار یکی همه را – غیر از ذبیح – از قفس جلد داده آنقدر ساده است که توضیح نمی‌خواهد دیگر. دست تکان دادن توی هوا نمی‌خواهد این‌ها. یک قلب چروک‌خورده بس است همیشه. سیگار را چند دقیقه بعد گرفتم بالا نگاهش کنم. از سیگار حرف می‌زنی ذبیح این وقت شب؟ سیگار خیس شده بود. سیگار وقتی خیس می‌شود خاکستری می‌شود. تکه‌های توتون از پشت کاغذ خیس خورده سیگار معلوم می‌شوند. مثل عکس‌های پورن که کُس طرف از روی لباس خیسش معلوم است و پارچه رفته است لای شکاف ماتحت و کُس طرف و معلومش کرده. تکه‌های توتون سیگار، فیلتر و انگشت‌های کشیده ذبیح خیس شده بودند. طرف یک لحظه دید نوک سیگار نور ضعیفی چشمک می‌زند. سیگار هنوز روشن بود. ذبیح ذوق کرد. هی پک زد به سیگار تا رفیقش نمیرد. زنده بماند. زنده ماند. سیگار روشن شد و ذبیح سه چهار تا پک عمیق گرفت. روی انگشترش نوشته بود سلامٌ علی آل یس. چرا همه‌اش از سیگار حرف می‌زنی؟ چون راستش خوشم آمد که سیگاره خاموش نشده بود و روشن مانده بود. چون حالم جا آمد وقتی دیدم این همه سختی کشیده و بیدار مانده برای من. ذبیح می‌خواهم از این حرف‌های تکراری بزنم. گوش‌هایت را بگیر. که هیچ‌وقت بلد نبودم دست‌هایم را در هوا تکان بدهم و چیزی را به کسی توضیح بدهم یا دختری را بخندانم، که ترجیح داده‌ام جای همه کارهای دنیا، بنشینم گوشه‌ای و سیگار بکشم. ذبیح تو سیگار می‌کشی؟ ذبیح خیلی سیگار می‌کشد. باید روزی یک تو را، تو را اصلا بگذارم یک طرف، من، یعنی ذبیح را هم طرف دیگر و از ذبیح بپرسم چرا دلت می‌خواهد همه‌اش از سیگار حرف بزنی؟ به تو، به کسی که مثل تو است بگویم ذبیح خیلی سیگار می‌کشد و رو به ذبیح بگویم: «س‌س‌س‌ی‌گ‌گ‌گ‌گ‌ار... م‌م‌م‌ک‌ک‌کُ‌ش‌ش‌ه... آآآآدمو...ذ‌ذذ‌ذ‌ب‌ب‌ب‌یح...»

*مصرعی‌از‌قیصر‌امین‌پور

آب‌آرام‌از‌سرم‌می‌گذرد

2011-05-27T13:36:00.000-07:00

بهم گفت: «ذبیح؟»
صدایم می‌کرد.
گفتم: «بله؟»
من آدم دیگری شده بودم.

2011-05-23T12:03:00.000-07:00

دور حوض فیروزه‌ای کسی راه نمی‌رود
من کسی را دوست دارم
که دور حوض فیروزه‌ای راه نمی‌رود
میان من و حوض
فقط سایه‌‌‌ء درخت توت
و توت‌های رسیده‌ء افتاده
کف زمین.
سایه‌ها
حتی اگر خورشید بیشتر باشد
در ترک‌های حوض فیروزه‌ای
به افتخار نسل‌های بعد
جفت‌گیری می‌کنند
و از سایه‌ء افتاده‌ء درخت توت
که بین من و حوض است
میوه‌ای نمی‌چینند
سایه‌ها
-کاش
حتی اگر خورشید نبود
بی‌که در انسان نهفته در پشت‌‌شان
آواز سوگواری بدمند
میان من و حوض فیروزه‌ای راه می‌رفتند
و دل توت‌های رسیده را
برای شاخه‌ء درخت
تنگ می‌کردند
چون همه‌ء سایه‌های مکرر امروز
در رفت و آمد‌ها‌ی‌شان
من را یاد کسی که دوست می‌داشتم
نینداختند